Dünyaya fotoğrafça bir bakış.

AMA-Program No :36 Yayın Tarihi - 1 Eylül 2011 Perşembe

2011-08-27T14:14:00.000-07:00

Gorki, "Benim Üniversitelerim"in bir yerinde şöyle der ;

.....yaşamın üstüne düşünmek yaşamaktan daha zormuş

AMA'da bu hafta fotoğraf üzerine düşünen bir konuk ağarlıyorum. Neşet Kutluğ.

Aşağıda Neşet Kutluğ'un fotoğralarından bir kaç örnek bulabilirsiniz. Daha fazlası için bu sohbeti kaçırmayın. AMA 1 Eylül Perşembe günü saat 11:30'da 94.9 Açık Radyoda.

Neşet KUTLUĞ Hakkında

1959 yılında İstanbul Kadıköy Moda'da doğdum.

1985 ile 2008 arası ağırlıklı olarak yabancı şirketlerin hesap kitap işleri ile uğraştım. Yani kazan - harca; harca - kazan ...

Bir oğlum var; Emre.

Lise'den beri arada uzun fasılalar vermiş olsam da fotoğraf ve müzik ile uğraşıyorum. Ara sıra, gelip beni bulduklarında da birşeyler yazıyorum.

İşte size hafif lezzetlendirilmiş ama gene de oldukça tatsız, tuzsuz ve sözettiği kişi hakkında aslında birşey söylememek üzere hazırlanmış (amaç bu olmasa da) bir "özgeçmiş"...

www.kutlug.org

AMA-Program No :35 Yayın Tarihi - 18 Ağustos 2011 Perşembe

2011-08-17T12:38:00.000-07:00

AMA'nın 18 Ağustos tarihli 35 nci yayınında konuğumuz Atlas dergisi fotoğrafçılarından ve sualtı ve mağara fotoğrafçısı Ali Ethem Keskin. Konuğuma ait bir özgeçmiş ve çalışmalarından bir seçki aşağıda.
İyi seyirler.

Hikaye Jacques Cousteu’nun sessiz dünya filmini izlemesiyle başladı. Sualtı ile ilgili yakınlığı küçük yaşlarda serbest dalışlar yaparak yol aldı. Tüplü dalışa başladığında Türkiye’de uluslararası sertifikalı dalıcı sayısı oldukça azdı. 90’lı yıllarda fotoğrafçılık hobisini sualtına taşıdı. Bu dönemde katıldığı yarışmalarda çok sayıda ödül aldı. Bu güç ve motivasyonla fotoğraf konusunda profesyonelleşmeye karar verdi. Deniz Magazin, Sualtı Dünyası ve Skylife gibi dergilerle çalıştı.

2000’li yıllar ise Ali Ethem Keskin’in dalış yaşamında yepyeni bir sayfa açtı. Tuzlu sulardan Tatlı sulara geçiş dönemiydi bu. Göller, akarsular pınarlar ve sonunda mağaralar. Bir anda kendini mağaracı olarak buldu. Derken gerekli eğitimlerin ardından Mağara Dalgıcı oldu. Keşif ve heyecan dolu birçok proje ekibinde yer aldı. İrtifa dalgıçlığı ve buzaltı dalışları ile tecrübesi iyice pekişti. Yapılan keşifler belgelendi ve ATLAS Dergisi ve National Geographic Türkiye’de yayınlandı.

Sualtı Araştırmaları Derneği, ODTÜ-SAT MADAG, ASPEG gibi kuruluş ve grupların ekipleri arasında yer aldı. Karadeniz’deki U-20 denizaltısının ilk sualtı görüntülerini kazandırdı. Sualtında Gökkuşağı oluşumunu
dünyada ilk görüntüleyen fotoğrafçı oldu.

Uluslarası fotoğraf yarışmalarında birçok ödül sahibi olan Ali Ethem Keskin halen aktif olarak mağaracılık yapmakta ve Atlas Dergisi fotoğrafçısı olarak çalışmaktadır.

Asıl mesleği Elektrik ve Elektronik Yüksek Mühendisi olan Ali Ethem Keskin, Mountrain firmasında İş Geliştime Direktörü görevini yürütmekte, aynı zamanda da serbest olarak Satış Becerileri ve Ekip Çalışması teknikleri üzerine eğitim ve danışmanlık hizmetleri vermektedir.

AMA-Program No :34 Yayın Tarihi - 04 Ağustos 2011 Perşembe

2011-08-03T13:31:00.000-07:00

AMA'nın 4 Ağustos tarihli 34 ncü yayınında konuğumuz fotoğrafçı Öznur Kılıç.
Konuğuma ait bir özgeçmiş ve çalışmalarından bir seçki aşağıda.
İyi seyirler.

Ayrıca bu hafta Türk Fotoğrafçılığında önemli bir isim olan Şakir Eczacıbaşı'nın hayatı ve fotoğraflarına da yer vereceğiz. Şakir Eczabaşı fotoğraflarından bir seçki ve yaşam öyküsü de aşağıda.

Öznur Kılıç 1979'da İstanbul'da doğar. 1996'da ilk analog makinesiyle tanışır. Üniversitedeyken stüdyo ve reklam fotoğrafçılığıyla karşılaşır fakat bunun kendisi için iyi bir fikir olup olmadığına yıllar sonra karar verecektir. Yeditepe Üniversitesi'nden reklamcı olarak mezun olur. Işığa olan merakından ve babaya olan aşkından dolayı baba mesleği olan mimari aydınlatmaya yönelir. Bu süreçte, analog makinesini ve pozitif/negatif filmlerini hep yanında taşır. Yıllar geçer, dijital fotoğrafla tanışır, fotoğrafta hikaye derdine düşer.. Halen serbest fotoğrafçı olarak yoluna devam eder, fotoröportajlar üretir.

***

Şakir Eczacıbaşı 1929 yılında İzmir'de doğdu. Robert Kolej'deki öğreniminden sonra, Londra Üniversitesi'nde eczacılık okudu.

Yurda dönünce bir süre gazetecilik yapan Şakir Eczaçıbası, VATAN'in ünlü "Sanat Yaprağı"nın yayıncıları arasinda yer aldı.

Eczacıbaşı İlaç kuruluşuna 1955'te katılan Şakir Eczacıbası, 1956-1967 yılları arasında, bilim çevreleri kadar sanat ve kültür çevrelerinde de geniş yankılar uyandıran "Tıpta Yenilikler" dergisini yayımladı. Ayrica, uluslararasi şenliklerde ödüller alan "Eczacibaşı Kültür Filmleri" dizisini, 1960-1962 döneminde Sabahattin Eyüboğlu ve Pierre Biro ile birlikte hazırladi. Bunlardan "Renk Duvarları", 1964 yılında Avrupa Konseyi'nin "Kültür Filmleri Ödülü"nü kazandı.

Şakir Eczacıbaşı, 1965'te Türk Sinematek Derneği'nin kuruluşuna öncülük ettigi gibi, on yıl sureyle başkanlıgını yaptı.

İş yaşamında, 1970'li yıllarda Eczaçıbaşı İlaç Kuruluşu'nun Genel Müdürlüğüne gelen Şakir Eczacıbaşı, 1980'de Eczacıbası Topluluğu İcra Kurulu Baskanı, 1993'te ise Eczacıbaşı Holding Yönetim Kurulu Başkanı oldu.

AMA-Program No :33 Yayın Tarihi - 21 Temmuz 2011 Perşembe

2011-07-20T01:49:00.000-07:00

AMA'nın 21 Temmuz Perşembe günü yayınlanacak olan bölümünde konuğumuz Fotoğraf sanatçısı ve eğitmen Muammer Yanmaz. Konuğuma ait bir özgeçmiş kendi çalışmalarından küçük bir seçki ile birlikte aşağıda. Şimdiden iyi seyirler.

Muammer Yanmaz ile birlikte, kendisnin 40'lı projelerini, haramilerini, fotoğrafa ve belgesel'e bakışını konuşacağımız programımız canlı olarak saat 11:30'da 94.9 Açık Radyoda sizi bekliyor.

Muammer Yanmazı'ın kişisel web sitesi http://www.muammeryanmaz.com/ 'dan çalışmalarının büyük bir kısmına ulaşabilirsiniz.

1969'da İstanbul'da doğdum. Saint Michel Lisesi'nin karanlıkodasında başladığım fotoğrafçılığı bir yaşam biçimine dönüştürdüm. Reklam fotoğrafçılığının yanısıra fotoğraf projeleri üretiyor ve fotoğraf dersleri veriyorum.

Sergiler:

2009 / 40 Hayat / Nişantaşı City’s 2009 / 40 İstasyon Londra / İstanbul Galeri Artane
2008 / 40 İstasyon Londra / Londra Space Gallery
2006 / 40 Ayna / Beyoğlu Karşı Sanat galerisi
2006 / 40 Kadın Oyuncu lar / Beyoğlu Sanat Galerisi
2005 / 40 İstasyon Paris / Stuttgart Fransız Kültür Merkezi
2005 / 40 İstasyon New York / The Marmara New York Gallery
2005 / 40 İstasyon New York / Beyoğlu Mavi Jeans Galerisi
2003 / Kadın Yönetmenler / Ankara Kızılırmak Sineması
2002 / 40 İstasyon / Paris İstanbul Fransız Kültür Merkezi
2001 / 40 Yönetmen Beyoğlu Sineması Fuayesi / İstanbul Film Festivali

Muammer Yanmaz'ın 40'lı projelerinden birisi olan 40 An adlı çalışmasından bir örnekleme aşağıda.
İyi seyirler.

AMA-Program No :32 Yayın Tarihi - 07 Temmuz 2011 Perşembe

2011-07-06T01:40:00.000-07:00

AMA'nın 7 Temmuz Perşembe günü yayınlanacak olan bölümünde konuğumuz İFSAK Yönetim Kurulu Başkanı Tanju Akleman. Tanju Akleman'a ait bir özgeçmiş kendi çalışmalarından küçük bir seçki ile birlikte aşağıda.
Bu yayında Tanju Akleman ile birlikte Türkiye fotoğrafçılığını, Fotoğraf eğitimini, fotoğrafta örgütlenme ve kurumsallaşmayı son olarak da İFSAK'ı konuşacağız. 07 Temmuz 2011 Perşembe günü saat 11:30'da 94.9 Açık Radyo'da yayındayız.

TANJU AKLEMAN

1961 yılında Çanakkale'de doğdu. Liseyi İstanbul'da Şehremini Lisesi'nde tamamladıktan sonra 1983 yılında İ.T.Ü. Elektrik Fakültesi Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği Bölümü'nden mezun oldu. 1983-1985 yılları arasında İ.Ü. İşletme Fakültesi İşletme İktisadı Enstitüsü'nde yüksek lisans eğitimi gördü. 2006 yılının başından itibaren Elektrik Tesisat Mühendisleri Derneği’nin (ETMD) Müdürlüğü görevini yürütmektedir ve 2007 yılından beridir de İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde Öğretim Görevlisidir.

Fotoğraf ile ilgilenmeye 1988 yılında başladı. Netfo (NETAŞ Fotoğraf Kulübü) kurucu üyesi ve 3 dönem Yönetim Kurulu üyesi. 1992 yılında İstanbul Fotoğraf ve Sinema Amatörleri Derneği'ne (İFSAK), 1999 yılında Fotogen Fotoğraf Sanatı Derneği’ne üye oldu.1995-1997 yılları arasında İFSAK'ta, 1999-2002 yılları arasında Fotogen’de, 2005-2007 yılları arasında Türkiye Fotoğraf Sanatı Federasyonunda (TFSF) Yönetim Kurulu üyeliği görevinde bulundu. Halen İFSAK Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini yürütmektedir.

İFSAK’ta “Zincirleme-1, 2 ve 3 sergilerinin ve Dia Gösterisi Yarışması’nın yapılmasına öncülük etmiş; yine İFSAK’ta Orhan Veli’nin şiirlerinin çağdaş bir bakış açısıyla fotoğrafa dönüştürüldüğü “Bir Garip” isimli serginin danışmanlığını yapmış, İFSAK tarafından gerçekleştirilen “Türkiye Dün, Bugün”, “Yılmaz Sazak Fotoğraf Kulvarı” ve “Tebeşir “ sergilerinin danışmanlığını üstlenmiştir. 2006 yılında düzenlenen ulisFOTOfest’in Düzenleme Kurulu’nda yer almıştır. Yazıları çeşitli dergi ve internet sitelerinde yayınlanmıştır. Halen Fotopya’nın yazarları arasındadır.

Etkinlikler

Sergiler

1991 - NETFO Karma Sergisi - Göçerler Fotoğraf Kulübü

1992 - NETFO Karma Sergisi - Fransız Kültür Merkezi (İstanbul Fotoğraf Günleri çerçevesinde)

1993 - KARMA-KARIŞIK Fotoğraf Sergisi - Triada Sanat Galerisi

1996 - İFSAK Karma Sergisi - Ataköy Galleria

2000 - Karma Sergi - İFSAK Zincirleme - 1 (İstanbul Fotoğraf Günleri çerçevesinde)

2000 - FOTOGEN Karma Sergisi - Devlet Güzel Sanatlar Galerisi Enine Boyuna İstanbul (İstanbul Fotoğraf Günleri çerçevesinde)

2002 - Karma Sergi - İFSAK Zincirleme - 2 (İstanbul Fotoğraf Günleri çerçevesinde)

2003 – Karma Sergi – Bu Şehr-i İstanbul – Washington

2004 – Karma Sergi – Fotoğrafla Yaşayanlar – Bahçeşehir Üniversitesi Beşiktaş Kampüsü (Fotoğrafevi Etkinliği)

2006 – Karma Sergi - İFSAK Zincirleme - 3 (Fotoğraf Bienali çerçevesinde)

2006 – Fotoğraf Projesi – Oltada - (İFSAK 1. İstanbul Fotoğraf Bienali çerçevesinde)

2007 – Yontu-Yorum, Bu Dünyanın Halleri (Fotoğraf Vakfı etkinlikleri çerçevesinde The Marmara’da)

Saydam Gösterileri

1991 - NETFO Karma Saydam Gösterisi - Kadıköy Kültür Merkezi

1992 - Şiirleri ile ''İnsan'' - Anatolia Art

1992 - NETFO Karma Saydam Gösterisi - Anatolia Art

1992 - Objektifimden - İFSAK

1992 - İFSAK Karma Saydam Gösterisi - Fransız Kültür Merkezi (İstanbul Fotoğraf Günleri çerçevesinde)

1993 - İstanbul Ağrısı - FO'TAGS grubu olarak Atilla İlhan'ın aynı adlı şiiri üzerine - Fransız Kültür Merkezi (İstanbul Fotoğraf Günleri çerçevesinde)

1994 - Dografik – İFSAK

1996 - Başka Türlü Yüzler - Darphane (Tarih Vakfı Darphane Etkinlikleri çerçevesinde)

1996 - Sahne Sanatlarını Yorumlarken - Çağdaş Gazeteciler Derneği (1. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

1997 - Eli Kanlı Bir Katildir Zaman, O Hiç Sobeleyemediğimiz - (2. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

1997 - Roma-Floransa - Ayşe Akleman ile birlikte - İFSAK (2. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

1998 - Türkiye Arkeologyası - Darphane , (Tarih Vakfı Darphane Etkinlikleri çerçevesinde)

1999 - Adada Sonbahar - İFSAK (4. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

2000 - Türkiye Görüntüleri - İstanbul Erkek Lisesi (İEL Şenliği çerçevesinde)

2000 - Hem Uzak Hem Yakındır Ölüm - İFSAK (5. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

2000 - FOTOGEN Karma Saydam Gösterisi - Turkcell İstanbul'da Türk Usülü Hazlı Hızlı Hazır Yemek (5. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

2003 – Şövalyeler Adası Rodos – Fotoğrafevi

2004 – Yontu-Yorum – Turkcell ve İFSAK (9. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

2005 – Sisli bir Eylül Gecesi – Turkcell ve IFSAK (10. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

2005 – 10 Yıl Sonra Dografik – Turkcell ve IFSAK (10. İstanbul Saydam Günleri çerçevesinde)

BURT GLINN

Born in Pittsburgh, Pennsylvania, Burt Glinn served in the United States Army between 1943 and 1946 before studying literature at Harvard University where he edited and photographed for the Harvard Crimson college newspaper. From 1949 to 1950, Glinn worked for Life magazine before becoming a freelancer.

Glinn became an associate member of Magnum in 1951 along with Eve Arnold and Dennis Stock - the first Americans to join the young photo agency - and a full member in 1954. He made his mark with spectacular color series on the South Seas. Japan, Russia, Mexico and California. In 1959 he received the Mathew Brady Award for Magazine Photographer of the Year from the University of Missouri.

In collaboration with the writer Laurens van der Post, Glinn published A Portrait of All the Russias and A Portrait of Japan. His reportages have appeared in Esquire, Geo, Travel and Leisure, Fortune, Life and Paris-Match. He has covered the Sinai War, the US Marine invasion of Lebanon and Fidel Castro's takeover of Cuba. In the 1990's he completed an extensive photo essay on the topic of medical science.

Versatile and technically brilliant, Glinn was one of Magnum's great corporate and advertising photographers. He received numerous awards for his editorial and commercial photography, including the Best Book of Photographic Reporting from Abroad from the Overseas Press Club and the Best Print Ad of the Year from the Art Directors Club of New York. Glinn served as president of ASMP from 1980 - 1981. Between 1972 and 1975 he was president of Magnum, and was re-elected to the post in 1987.

In 1981, Burt married Elena Prohaska and their son Samuel Pierson Glinn was born in 1982.

AMA-Program No :31 Yayın Tarihi - 23 Haziran 2011 Perşembe

2011-06-21T23:45:00.000-07:00

23 Haziran Tarihli Yayınımızın konuğu Türkiyenin ilk 'Set' fotoğrafçılarından, Yeşilçam'ın 50 yılına tanıklık etmiş bir isim, Güngör Özsoy. Kendisine ait detaylı bilgilerve çalışmalardından bir seçki aşağıda. Blog'un sonunda ki video'yu da izlemeyi ihmal etmeyiniz. Güngör Bey 23 Haziran Perşembe gübü saat 11:30'da 94.9 Açık Radyoda konuğumdur.

“Fotoğrafçılık Güzellikleri Ebedileştirme Sanatıdır”

Fotoğraf Sanatçısı Güngör Özsoy’un güzel sanatlara eğilimi, yetenekleri genlerinde var. Özsoy müzisyen bir ailenin çocuğu olarak 1941 yılında İstanbul’da doğmuş.

Özsoy, kemanıyla profesyonel bir ses sanatçısına eşlik edebiecek, Selahattin Pınar gibi bir müzik dehasıyla aynı sahneyi paylaşabilecek derecede müzik bilgisi ve becerisine sahiptir. 1958-60 yıllarında onu dönemin ünlü müzikholü Küçük Çiftlik Gazinosu’nun sahnesinde çalışmıştır.

Güngör Özsoy, 1960 yılında, o güne kadar amatörce ilgilendiği fotoğraf sanatına tutkusunun ön plana çıkmasıyla, magazin muhabiri olarak gazeteciliğe başlamış. Önce, Gece Postası ve Radyo Alemi gibi dönemin ünlü gazete ve dergilerinde çalışmıştır. Daha sonraları sırasıyla Artist, Sinema, Ses ve Perde gibi magazin ağırlıklı dergilerde şöhret basamaklarını hızla tırmanmış ve Erol Dernek, Sayıl Erman, Meftun Olgaç gibi magazin dünyasının efsane isimleri arasına katılmayı başarmıştır.

Türk Sineması’nda 250-300 filmin çekildiği, yeni yeni sinema yıldızlarının ortaya çıktığı, dolayısıyla magazin dergilerinin tiraj patlaması yaptığı, altın devirlerini yaşadığı 60’lı yıllar Güngör Özsoy’un hem basında hem de sinema alanında adını daha çok duyurduğu dönem olmuştur.

Askerlik hizmetinden sonra Güngör Özsoy, çalışmalarını Suat Yalaz’ın yayınladığı Saklambaç dergisinde sürdürmüştür (1965). Bu sırada Suat Yalaz, yarattığı Karaoğlan’ı beyaz perdeye uyarlamaktadır. Özsoy, bu filmle sinema fotoğrafçılığına başlamıştır.

Aynı yıl, Ertem Eğilmez’in davetiyle Arzu Film’e geçen Özsoy, aralıksız 15 yıl fotoğraf direktörlüğü yapmıştır. Ünlü kameraman Kriton İliadis’ten edindiği kazanımlarla çektiği film fotoğraflar, sinema tarihimizin örnek çalışmalarındandır.

Güngör Özsoy, Türk Sineması’nın çöküş yıllarının başladığı 80’li yıllarda reklam ve sanayi fotoğrafçılığına yönelmiştir.

90’lı yıllarda Özsoy’un imzasını daha çok kartpostallarda, takvimlerde, posterlerde ve turistik kitaplarda görüyoruz. Özsoy doğaya yönelmiş, Türkiye’nin tarihi ve doğal güzelliklerini yansıtan fotoğraflar çekmektedir.

Güngör Özsoy, tarihi ve doğal güzellikleri görüntüleyebilmek amacıyla , Türkiye’yi Edirne’den, Kars’a on beş defa dolaşmıştır. Bu gezilerin amacı, Türkiye’nin ulaşılması güç bölgelerine dağılmış yüzlerce tarihi, doğal güzellikleri en güzel biçimde görüntülemek oldukça yorucu olmuştur.

Bugün Güngör Özsoy’un arşivinde Türkiye’nin tarihi ve doğal güzelliklerini yansıtan 20.000’den fazla fotoğrafın olması, bilgi ve beceriyle bütünleşmiş, fedakârlıkla yoğrulmuş bir sanat aşkının sonucu ortaya çıkmıştır. Bu fotoğraf kareleri, sanat sevgisiyle, yurt sevgisinin harmanlandığı ulvî bir heyecanın ürünüdür.

Bugün, “Türkiye’nin hangi köşesindeki, hangi turistik ya da tarihi bir yerin fotoğrafı, hangi mevsimde, hangi saatte en iyi şekilde çekilebilir? “ diye merak ediyorsanız, Güngör Özsoy’a soracaksınız. Türkiye’nin tarihi ve doğal güzelliklerinin görüntü yönetmeni Güngör Özsoy’dur. Onun ünlü bir sözü vardır: ‘Fotoğraf 365 gün 24 saat çekilebilir, yeter ki ne çekeceğini bil’

Dünya İstanbul ve Türkiye’nin güzelliklerini Güngör Özsoy’un çektiği nefis fotoğraflardan tanıyor. Bugün dünyanın pek çok ülkesinde yayınlanmış tarihi ve turistik kitabı Güngör Özsoy’un çektiği fotoğraflar süslüyor. Son yıllarda Türk turizminde bir patlama yaşanıyorsa bunda Güngör Özsoy’un da bir payı vardır.

Güngör Özsoy ve Fotoğraf Sanatı

Güngör Özsoy, fotoğrafın güzelliklerini ebedileştirmeyi amaçlayan bir sanat dalı olduğuna yürekten inanıyor. Güngör Özsoy’un arşivinde hep güzellikler var. Konusu ne olursa olsun, çektiği bütün fotoğraflarda o hep ‘güzel’i aramış ‘çirkinlikler hep var, önemli olan gelip geçiveren güzellikleri yakalayıp ebedileştirmektir’ diyor.

Bunda, Özsoy’un yaşamı boyunca güzeli ve güzelliği hep ön plananda tutma kaygısının önemli bir rolü vardır, fakat asıl neden, herkesin gördüğünü fotoğraflarken yaptığı, yapabildiği sanatkârane

Katkılardır. Güngör Özsoy fotoğraf makinesini bir ressamın palet ve fırçasını kullandığı gibi ustalıkla kullanabilen, kendine özgü bir yöntem geliştirebilen, adeta gökyüzüne, denize, ağaçlara yeni renkler katan ender fotoğraf sanatçılarımızdandır.

Güngör Özsoy bugünlerde teknolojiye ayak uydurmuş digital fotoğraflar çekmektedir.

Güngör Özsoy’un Türkiye ve İstanbul’u konu alan iki fotoğraf kitabı projesi vardır. Hazırlık çalışmaları tamamlanan kitaplarda Özsoy’un bugüne kadar yayınlanmış fotoğrafları yer alacaktır.

AMA-Program No :30 Yayın Tarihi - 09 Haziran 2011 Perşembe

2011-06-08T04:42:00.000-07:00

9 Haziran Tarihinde yayınlanacak olan programımızın konuğu '100bin Yüz' projesi ekibi.

www.yuzbinyuz.com

Necat Nazaroğlu & Murat Özbey Projenin çıkışını, şu anki durumunu, geleceğini yaynımızda anlatacaklar.

AMA 9 haziran Perşembe günü saat 11:30'da 94.9 Açık Radyo'da.

AMA-Program No :24 Yayın Tarihi - 18 Mart 2011 Perşembe

2011-03-16T23:31:00.000-07:00

18 Mart 2011 Perşembe günü yayınlanacak olan programımızın konuğu gezeteci fotoğragçı Saner Şen.

Bugün konuşacağımız başlıca konular Kot Taşlama İşçileri ve HES'ler.

Kot Taşlama İşçileri röportajından bir seçki aşağıda. İyi seyirler.

Ayrıca Konu ile ilgili çekilmişi kapsamlı bilgi içeren bir video belgesel de aşağıda.

Saner Şen'in Web sitesi : http://www.sanersen.com/

1974 yılında Sivas’ta doğdu. Uludağ Üniversitesi İşletme Bölümü’nden mezun. Gazetecilik mesleğine 1996 yılında Bursa Olay Gazetesi’nde başladı.1997 yılında İstanbul’a döndü ve aylık dergilerde serbest fotomuhabiri olarak çalışmaya başladı. Kısa bir süre Gezi Traveler Dergisi’nde fotoğraf editörlüğü görevini üstlendi.1997 yılından bu yana 20 farklı ülkede genellikle sosyolojik, kültürel ve politik konular üzerine belgesel çalışmalar yaptı. Fotoğrafları ve makaleleri National Geographic, Der Spiegel, Masa Acher, Atlas gibi pek çok dergide yayınlandı. 2003 Irak savaşında sırasında hazırladığı “Irak’ta Yağma” konulu çalışma 9. Uluslararası İstanbul Bienali’nde segilendi.2004 yılından bu yana National Geographic Dergisi'nin Türkiye edisyonu için fotoröportajlar üretiyor. 2007 yılında Narphotos Ajansı'na katıldı. İstanbul'da yaşıyor ve halen serbest fotomuhabiri olarak çalışıyor.

TOZ - Film Ethem Özgüven

Bugünkü müziğimiz Mariami Abduselişi'den,

AMA-Program No :23 Yayın Tarihi - 03 Mart 2011 Perşembe

2011-03-02T00:09:00.000-08:00

3 Mart Perşembe gunü yayınlanacak olan AMA'nin konuğu Şevket Şahintaş. Aslen İstanbul'da geceleri taksicilik yapan Şahintaş aynı zamanda bir fotoğrafçı ve Açık Radyo dinleyicisi. Çalismalariyla der spiegel, CNN international gibi uluslararası kaynaklara haber olmuş ve fotograflarını yurt dısında sergileyebilmiş bir isim. Bunun dışında kendisi hakkında yapılan bir belgesel Antalya Film Festivalinde en iyi ilk film derecesine layık görülmüş.

Kendisine ait kısa bir yazı ve çalışmalarından bir şeçki aşağıda, Şimdiden iyi seyirler.

Bütün çalışmalarına http://www.sevketsahintas.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Ben Şevket ŞAHİNTAŞ.1966 İstanbul doğumluyum. İki çocuk babasıyım.
İstanbul’da halen taksicilik yapmaktayım. Gece sokaklarda yaşam mücadelesi veren insanları gördükten sonra basit bir fotoğraf makinası aldım. Onların seslerini duyurabilmek amacıyla yaklaşık üç yıldır fotoğraflarını çekmekteyim. Kalıcı bir çözüm bulununcaya kadar fotoğraf çekip seslerini duyurmaya devam edeceğim.
Gece fotoğrafları çekmeye başladıktan sonra gördüm ki;
Geceler göründüğünden daha karanlık,
Kışlar hissedilenden daha soğuk,
Sokaklar bilinenden daha tehlikeli,
Sokaklarda yaşayanlar bildiğimizden daha çaresiz....

AMA-Program No :22 Yayın Tarihi - 17 Şubat 2011 Perşembe

2011-02-16T07:40:00.000-08:00

Bu hafta programımızda, bisikletiyle beş parasız, Türkiyeyi dolaşıp fotoğraflar çeken, sergiler açan, fotoğrafçı Hasan Söylemez'i ağarlıyoruz. Yaptığı bu yolculukta kendisine İzmir'de sergisinin hazırlıklarını yaparken yetiştik.

Hasan Söylemezin bu seyahatinin bir özeti ve çektiği fotoğraflardan bir seçki aşağıda. Bunun yanısıra yazdığı yol hikayelerinden bazıları yine blogumuzda. İyi seyirler.

İSTANBUL'da geçen temmuz ayında banka kartlarını kırıp son parasını da çocuklara dağıtarak cebinde tek kuruş olmadan bisikletle Türkiye turuna çıkan gazeteci ve fotoğrafçı Hasan Söylemez, 8 ayda 8 bin kilometre yol katetti. Yolculuğu boyunca iki kez ölümden dönen Söylemez, çektiği fotoğraflarla da değişik illerde sergiler açtı. Yolculugu boyunca geceleri çadırda konaklayan Hasan Söylemez, sergilerden elde ettiği geliri de kanserli hastalara ve köy okullarına bağışladı.

İstanbul'dan başlayarak Türkiye'nin sınır bölgelerini bisikletle dolaşmak için yola çıkan Hasan Söylemez, yaklaşık yedi aydır cebinde tek kuruş olmadan geziyor.

İki kız kardeşin geçimsizliğinin sonu…

Bir zamanlar düz bir ovada yaşayan bir köylünün iki kızı varmış. Bu iki kız kardeş bir birleriyle hiç geçinemezlermiş. Bir gün ihtiyar baba çalışamayacak duruma gelince çaresiz kalıp kızlarını odun toplamaya göndermiş. İki kız kardeş gittikleri yerde yeterince sobada yakacak odunu toplamışlar. Sonra abla odunları küçük kardeşin sırtına yüklemiş ve eve doğru yola koyulmuşlar. Biraz yol gittikten sonra beli ağrıyan küçük kız ablasına;
-      Belim çok ağrıdı abla, ne olur biraz da sen taşı!
Diye seslenmiş. Abla küçük kardeşin bu sesine kulak asmamış ve yoluna devam etmiş. Biraz daha gitmişler küçük kız yine ablasına seslenmiş ama ablası hiç oralı bile olmamış. Küçük kız sonunda dayanamamış ve ablasına;
-      Abla abla, senin gibi ablam olacağına olmaz olsun. Dağ olasın, taş olasın, uzun uzun kış olasın, belimdeki ağrı adın, seller yağmurlar muradın olsun. Demiş.
Ablası durur mu? O da küçük kız kardeşine vermiş veriştirmiş.
-      Senin gibi kardeşim olacağına taş olsun. Saçların çayır, eteklerin bayır olsun. Başın dilin gibi sivri, yamacın boynun gibi eğri, adın da benim gibi ağrı olsun.
Derken bir gürültü kopmuş, bir toz bulutu kaplamış ortalığı. Biraz sonra ovada iki yüce dağ sivrilmiş... Biri Küçük Ağrı, diğeri Büyük Ağrı. Böylece iki geçimsiz kardeşin ikisi de birer dağ olmuş…
Doğu’da yaşayanlar bilirler. Uzun kış gecelerinde büyükler tarafından bu ve buna benzer efsaneler çok anlatılırdı. İki kız kardeşin geçimsizliğini, iki dağa dönüştüren sonları da Ağrı Dağı ile ilgili anlatılan efsanelerden biridir. Dört mevsim boyunca zirvesindeki karların erimediği, Ağrı Dağı’nı avucunun içi gibi bilen İskender Iğdır dâhil birçok dağcıyı yutan, hakkında şiirler, şarkılar yazılan bu dağın, aynı zamanda eteklerinde Nuh’un gemisini sakladığına da inanılır…

Ağrı Dağının eteklerini bisikletle tırmanmak
İsminden dolayı herkesin Ağrı ili sınırları içinde yer aldığını düşünmesine rağmen Ağrı Dağı’nın yüzde sekseni Iğdır sınırları içindedir. 5137 metre yüksekliğiyle; Türkiye, Nahçıvan, İran ve Ermenistan olmak üzere dört ülkeden izlenebiliyor. Ancak Iğdır’da kaldığım üç gün boyunca hava sisli olduğundan dolayı bu güzelliği tam anlamıyla göremiyorum. Iğdır’dan Doğubayazıt’a gitmek için öncelikle Ağrı Dağı’nın eteklerini tırmanmam gerekiyor. Hafif eğimlerle başlayan yaklaşık 25 km’lik rampayı, Doğubayazıt’ta çekeceğim Ağrı Dağı fotoğraflarını hayal ederek pedallamaya başlıyorum. Puslu havada dağ eteklerinde tek sıra halinde ilerleyen koyun katarlarını izlerken ilk 10 km’yi arkamda bırakıp bir jandarma kontrol noktasına geliyorum. İşte burada yolculuğumun ilk kimlik kontrolü yapılıyor. Yolda çoban köpeklerine dikkat etmem konusunda uyarılarda bulunan nöbetçi askerler, mataramdaki suyu da değiştirdikten sonra kimliğimi verip beni gönderiyorlar. Askerler beni çoban köpekleri konusunda uyardıktan sonra bu bölgedeki çoban köpeklerinin ne kadar saldırgan olabildiklerini düşünüyorum. Daha önce de karşılaşmıştım bu köpeklerle. Uzaktan çok vahşi görünmelerine rağmen yanlarına gidip sevdiğin zaman kuzu gibi oluyorlar. Ancak hepsi aynı değildir. Bazıları o kadar saldırgan ki, sahibi bile zapt etmekte güçlük çekebiliyor. Peki ya rampa tırmanırken bu saldırgan olan köpeklerden biri gelse ve yakınlarda sahibi de görünmüyorsa o zaman ne yapacağım? O korkuyla saate 8-9 km’yle çıktığım rampayı 20 km’le çıkarım. Hayır, olmaz. Yine yetişir ve ben nefes nefeseyken ısırır beni. O halde bisikletimin yönünü aşağı doğru çevirir, güçlükle çıktığım bu rampayı saatte 50 km hızla aşağı inerim… İşte böyle kafamda senaryolar kurarak rampa yukarı pedal çevirirken, uzaktan havlayarak bana doğru koşan bir çoban köpeğinin gerçekliğiyle irkiliyorum.
İstediğimiz kadar acil durumlarda neler yapacağımızla ilgili çok ince planlar yapalım o anı yaşamadan nasıl hareket edeceğimize karar veremeyiz. O anı yaşadığınızda saliseler içinde aklınıza öyle bir fikir gelir ki, yaptığınız onca planın havada kaldığını görürsünüz. Ve aklınıza gelen o fikir en doğru fikirdir. Bazen de hiçbir şey düşünemezsiniz donup kalırsınız. Bazen de hiç beklemediğiniz bir olay gerçekleşerek sizin kurtuluş biletinizi keser… Peki, ben o anda ne mi yaptım? Sadece durdum ve neler olacağını beklemeye başladım. Benim durduğumu gören çoban köpeği de durdu ve bir süre durduğu yerden havlamaya devam etti. Daha sonra hiçbir şey olmamış gibi çekip gitti ve ben de rahat bir nefes aldım…

‘’Oyun arkadaşları koyunlar ve köpekler, oyuncakları ise çamur ve taşlardır’’
Koçerleri bilir misiniz? Koçerler Yüzyıllardır Doğu ve Güneydoğu’daki yaylalarda hayvancılık yaparlar. Hayvancılıktan elde ettikleri; et, süt, yağ, yoğurt, yün vs. ile Türkiye ekonomisine de ciddi katkılar sağlıyorlar. Doğu’da yolculuk yaparken her an bir Koçer çadırı görmeniz mümkündür. Yerleşik bir hayatları olmadığı için çocuklar o çadırlarda doğar ve büyür. Birçoğu okula gidemez, yüzlerine baktığınız da masumiyeti ve o saf temizliği görürsünüz. Elbiseleri yırtıktır, ayaklarında ya bir terlik ya da bir lastik ayakkabı vardır. Oyun arkadaşları koyunları ve çoban köpekleridir. Oyuncakları ise çamur ve taşlardır. Hallerinden hiçbir zaman şikâyetçi değillerdir çünkü bizim yaşadığımız şatafatlı hayat onlara çok uzak ve çok yabancıdır. Gözlerinde mutluluğun sonsuz ışığını görürsünüz. Onlar Koçerlerdir, konup göçerler. Yaylaları, otları, soğuk suları onlara sorarsınız. Her koyuna bir isim vermişlerdir. Biz konuşarak bile anlaşamazken onlar dili olmayan bu hayvanlarla müthiş bir iletişim kurarlar…
İşte Ağrı Dağı’nın eteklerini tırmanırken bir Koçer çadırı görüyorum. Bisikletimi yol kenarına bırakıp çadıra doğru gidiyorum. Çadırın erkekleri hayvanları otlatmaya götürdüğü için çadırda sadece iki küçük kız çocuğu ve anneleri var. Bir de çadırın az ilerisinde yere çakılı bir kazığa bağlı hasta bir köpek var. Ben hemen bu sevimli çocukların fotoğraflarını çekmeye başlıyorum. Yüzlerindeki tebessüm utangaçlıklarıyla karışıyor, en küçük çocuk elindeki haşlanmış patatesi kabuğuyla kemirerek annesinin arkasına saklanıyor. Büyük çocuk ise en masum gülücükleriyle mutluluğunu içime işliyor. Çocukların annesi de bizi izleyip gülümsüyor. Sonra bana hoş geldin deyip çadıra girerek bir tas ayran getiriyor. Ayran aslında bardaktan değil tastan içilir. Köylerde ve kırsal yerlerde kimse size bardakta ayran vermez. Çünkü bu bir gelenektir. Yüzyıllardır ayranı tastan içerler. Bardak sonradan onların hayatına girmiştir ve o da sadece çay içiminde kullanılır…
Ağrı Dağı’nı sol tarafıma alıp demir atımla Doğubayazıt’a doğru gitmeye devam ediyorum. Hava yine hafif sisli ve bulutlar bir peçe gibi gizliyor Ağrı Dağı’nın zirvesini. Koyun sürüleri otluyor dağın eteklerinde, çevredeki köylerin bacalarından yükselen dumanlar ise kardeşlerin birbiriyle iyi geçindiğini müjdeliyor…

Hava souğuk, dışarıdayım, cebimde para yok ama çok mutluyum
Doğubayazıt’ın girişinde bisikletimi yol kenarına çekerek, termosumdan çay içip kumanyamdaki ekmek arası domates ve peyniri yiyorum. Sonra Doğubayazıt’a girip İshakpaşa Sarayına çıkan taş parkeli yolu kullanarak tekrar rampa tırmanmaya başlıyorum. Bir saat 15 dakika pedal çevirmenin ardından İshakpaşa Sarayının 100 metre altında bulunan Murat Kampinge varıyorum. Beni kapıda işletme sahibi Murat Şahin ‘’Welcome’’ diyerek karşılıyor. Ben ise ‘’Hoşbulduk’’ diyerek cevap verince gülümsemeye başlıyor. Murat abiye burada çadır kurmak isteğimi ama paramın olmadığını söylüyorum. Elini sırtıma vurarak ‘’Paranın hiç önemi yok, istediğin yerde çadırını kurabilir ve istediğin kadar kalabilirsin. Ama önce gel bir çay iç ve dinlen.’’ Diyor. İçeri geçip çayımızı içtikten sonra birlikte dışarı çıkıyoruz ve bana rüzgarı daha az hissedeceğim bir yer göstererek çadır kurmama yardımcı oluyor. O akşam aç olan karnımı da Murat abi doyuruyor. Murat Şahin Doğubayazıt’lı. Ağrı Dağına tırmanmak isteyenlere; İngilizce, Almanca, Rusça ve Farsça rehberlik yapıyor. Bugüne kadar 300’ün üzerinde zirve yapan Murat Şahin 2010’da da Ağrı’ya 15 zirve yapmış… Hava bozup yağmur yağmaya başlayınca çadırıma giriyorum. Termosumda sabahtan kalan ılık çayı içerken yüzümde bir tebessüm oluşuyor. Hava soğuk, dışarıdayım, cebimde para yok ama çok mutluyum…

‘’Zindanlarda çığlık atan tutuklulula ve kapıdaki muhafızlar!’’
Ertesi sabah uyandığımda çadırın tavanının neredeyse yüzüme yapışacak kadar aşağı çöktüğünü görüyorum. Gece yağan yağmur çadırın üzerinden baskı yapmış, toprak ıslanmış ve çiviler de gevşeyince gergin olan çadır büzüşerek o hale gelmiş. Hemen çadırı eski haline getirip Murat abinin ikramıyla kahvaltı yapıyorum. Hava açık ve güneşli, öğleden sonra da böyle devam ederse İshakpaşa Sarayı’nın kuzeyindeki yüksek dağa çıkıp yumuşak bir ışıkla Ağrı Dağını yüksek bir yerden fotoğraflayabileceğim. Ancak şansım burada da yaver gitmiyor. Güneşli hava bir anda yerini rüzgara ve yağmura bırakıyor. O gün akşama kadar hava bir açılıp bir kapanıyor. Ben de bu sırada İshakpaşa Sarayını gezme fırsatı buluyorum. İshak Paşa Sarayı, İstanbul Topkapı Sarayından sonra Osmanlı devletinin lale devrinde yapılan sarayların en ünlüsüdür. Bu saray 1685 yılında İshak Paşanın babası Çolak Abdi Paşa tarafından yapımına başlanmış, 1784 yılında ise oğlu İshak Paşa tarafından tamamlanmıştır. Som altından yapılan kapısı 1917 rus işgalinde sökülüp götürülmüş ve hala devam eden görüşmelerde kapının Türkiye’ye iadesi konusunda bir sonuç alınamamıştır. Lise yıllarında bize tarih derslerinde dünyanın ilk kalorifer sisteminin bu sarayda yapıldığı anlatılırdı. Hatta çeşmelerinden süt aktığının bile rivayet edildiği söyleniyordu. Ben de sarayın içini orada hala insanların yaşadığını hayal ederek geziyorum. Sarayın avlusunda bekleyen insanlar, selamlık dairesinde paşanın misafirlerini yolcu edişi, haremdeki kadınların aynalar karşısında süslenip birbirleriyle güzellik yarışına girmeleri, camide cemaat halinde namaz kılanlar, pencerelerden şehri izleyen saray sakinleri, mutfakta saray aşçılarının yemek pişirmeleri, erzak odalarını dolduran işçiler, hamamda yıkananlar, kütüphanede ders çalışan öğrenciler, zindanlarda çığlık atan tutuklular ve kapıdaki muhafızlar… İshak Paşa Sarayından dışarı çıktığımda saray önünden geçen insanları, seyyar satıcıları ve dilencileri görmeyi beklerken büyük bir sessiliğin içinde buluyorum kendimi…

‘’İnsanların gözlerinin önünden bir film şeridi gibi akıp geçiyorum’’
Sonraki gün çadırımı toplayarak önce Tendürek dağını aşıp Van’ın Çaldıran ilçesi üzerinden Muradiye’ye geçmek üzere yola koyuluyorum. Rüzgar sakallarımı ve yüzümü okşarken İshak Paşa Sarayının yılan gibi kıvrılan taş parkeli yokuşundan, hiç pedal çevirmeden Doğubayazıt’a iniyorum. Bana el sallayan, selam veren ve gülümseyerek bakan insanların gözlerinin önünden bir film şeridi gibi akıp geçiyorum. İlçe merkezinden uzaklaştıkça tarlalarda çalışan insan manzaralarını, toprak evleri ve yakacak olarak kullanılan tezek kümelerini izliyorum. Yol üzerindeki köylerden çay içmeye, yemek yemeye davet eden köylülerin samimiyetiyle bacak kaslarıma dolan enerjiden güç alarak Tendürek dağını tırmanıyorum. Yüzyıllar önce kusan bu dağın etrafa saçtığı lavlar tıpkı çöplere dökülen taş kömürü külü gibi duruyor. Bu öyle büyük bir kül çöpü ki, milyonlarca kamyon hiç aralıksız çalışarak kül taşısa yine bunu başaramaz. İşte Tendürekten geçerken yaratıcının o muazzam gücüne bir kez daha şahit oluyorum…

Muradiye Şelalesi ve köprüden geçen gelin!
Tendürekten Muradiye’ye giderken sadece Jandarma Kontrol noktasında duruyorum. Akşam karanlığına kalmamak için hiç mola vermeden demir atımı Muradiye Şelalesine sürüyorum. Bu şelale Tendürek dağından kaynağını alan Bend-i Mahi çayı üzerindedir. Bu çay Tendürek dağlarından doğduktan ve Çaldıran ovasını suladıktan sonra Muradiye ilçesinin kuzeybatısında, küçük çaplı şelaleler oluşturuyor ve Muradiye Şelalesinin bulunduğu yere geliyor. Daha sonra ise, Muradiye ovasını takip ederek, Van gölüne dökülüyor. Şelale suları çok yüksekten düşmemiş olmasına rağmen, suların oldukça kuvvetli akması nedeniyle, güzel bir görüntü sunuyor. Suların düşme yüksekliği: 15-20 metre arasında değişiyor. Adını ise Bağdat seferi sırasında, burada konaklayan Sultan IV.Murat’tan almıştır. Şelalenin oluşturduğu vadinin üzerinde bir asma köprü yapılmış ve yörede yeni evlenen çiftler bu köprüden geçerek kendilerine şans getireceğine inanırlar. Tesadüf bu ya ben de tam oraya gittiğimde yeni evlenen bir çiftin köprüden geçişini görüp fotoğraflıyorum.
Geceyi çadırda geçirmek için hazırlıklarımı yaparken şelalenin yanında bulunan kahvehaneden bir kişi gelerek; istersem gece onlarla birlikte kahvehanede kalabileceğimi söylüyor. Havanın da soğuk olması onların bu teklifini bana çok cazip kılıyor ve çadırımı toplayıp kahvehaneye geçiyorum. Bana ısmarladıkları sandviçle karnımı da doyurup, Muradiye Şelalesinin sesini dinleyerek rahat bir uykuya dalıyorum...

Van Gölü’nde yüzen göz bebeklerim!
Artık Doğu Anadolu bölgesinin en büyük vilayeti olan Van’a gitmenin vakti geliyor. Daha önce Çıldır Gölüne yaklaşırken yaşadığım heyecana benzer bir heyecanı yaşıyorum pedal çevirirken. Ufak tefek rampaları aştıkça kalp atışlarımın ritmi de gittikçe artmaya başlıyor. Aslında denize olan özlemimi Van gölünün eşsiz güzelliğiyle gidermenin heyecanıdır bu. Önce Bend-i Mahi çayındaki sazlıklarda balık tutan balıkçıları görüyorum. Ardından mavinin en güzel tonlarıyla insana huzur veren Van gölü çıkıyor karşıma. Hemen bisikletimden inip bir kayanın üzerine çıkarak kollarımı açıyorum ve göz bebeklerimi o eşsiz maviliklerde yüzdürerek ruhen ve bedenen gevşiyorum… İçimde pır pır eden kuşu azat edip yükleniyorum pedallara ve karşıma çıkan rampaları nasıl geçtiğimin farkına bile varmadan kendimi Van’ın içinde buluyorum. İlk olarak iskeleye gidip bir çay bahçesinde oturarak göz bebeklerimi Van denizinde bir kez daha yüzdürüyorum. Sonra Anadolu Ajansının Van muhabirliğini yapan arkadaşım Ahmet İzgi’yle buluşuyoruz. Van’da kaldığım dört gün boyunca da Ahmet’in misafiri oluyorum…

Van
Van Urartulardan kalan bir şehirdir. Urartuların başkenti olan Van’ın o zamanki adı Tuşba imiş. Bölgedeki kazılarda bulunan kalıntılar; Van’ın tarihinin M.Ö. 7000 yıllarına kadar uzandığını gösteriyor. Şehir, bu zaman dilimi içerisinde birçok medeniyete de ev sahipliği yapmış. Van Gölü ise Türkiye'nin ve dünyanın en büyük soda gölüdür. Gölün suyu çok tuzlu ve sodalıdır. Yani normal deniz suyundan 6 kere daha tuzludur. Gölün sodalı ve tuzlu suyunun cilt hastalıklarına iyi geldiği söylenmektedir. Hatta ben bunu bizzat yaşadım. 1999 yılında vücudumdaki kaşıntılara ilaçlar çare olamazken Van Gölü’ne girdikten sonra kaşıntıların bir hafta içerisinde geçtiğine şahit oldum.
Van Gölü'nün deniz yüzeyinden yüksekliği, 1720 m, Yüzölçümü 3765 km2’dir. Yani Marmara Denizi'nin 3/1 i kadardır. Göl Nemrut Dağı'nın patlaması sonucu oluşan Set Gölü'dür. Eski sınırları Muş Ovası'na kadar uzanmaktaymış. Ancak bazı evreler sonucu bugünkü halini almış. Her mevsim, her saatte farklı bir renk alan, gündoğumu ve günbatımının muhteşem olduğu bu gölü herkesin görmesi gerekir. Van deyince akla kahvaltı gelir. Sadece Van’da değil, Türkiye’nin birçok ilinde Van kahvaltı salonlarına rastlamak mümkündür. İşte Van’ın yerel lezzetler sunan mutfağının önemli bir kısmını da bu kahvaltı salonları oluşturuyor. Kentin hemen hemen her sokağında bulunan kahvaltı salonlarında kendine özel masaları, kaymak, bal, otlu peynir ve tereyağı gibi doğal ürünler donatıyor…

Van kedileri sağır olurlar!
Türkiye’de kediden bahsederken ilk akla gelen türlerin başında Van Kedisi gelir. gözleri her ikisi mavi, her ikisi kehribar veya bir gözü mavi diğer gözü kehribar renkte olmak üzere üç çeşit olabiliyor. Ama son yıllarda nesli tükenmek üzere olduğundan dolayı Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi onları koruma altına almak için üniversite kampüsünde bu kediler için özel bir ev yapmış. Van’a gelirken özellikle bu kedilerin fotoğraflarını çekmek istiyordum. Hani diğer kediler gibi değiller ki her sokak başında karşılaşmanız mümkün olsun. Kendi memleketlerinde bile kolay kolay rastlayamazsınız bu kedilere. Ben de üniversiteden özel izin alarak şu meşhur kedi evine giriyorum. Daha içeri girer girmez etrafımı onlarca kedi kuşatıp sırnaşıyorlar. O kadar nazlı ve özenliler ki, onlara dokunmak istediğiniz anda hemen uzaklaşıyorlar. Madem uzaklaşacaksın ne diye sırnaşıyorsun diye sormak istersiniz ama o zaman da şöyle bir gerçeğin farkına varırsınız. Van Kedileri genelde sağır olurlar. Yani ona bir isim verseniz ve o isimle kediyi çağırsanız sizi duymaz. Van kedilerini diğer kedilerden ayrılan ilginç bir özelliği daha vardır. Bu kediler suyu çok severler ve yüzerler. Eğer suya doğru gidiyorsa, bu zorunluluktan değil, sadece zevktendir… Kedi evinde çekim yaptıktan sonra bisikletimle tekrar şehir merkezine dönerken yolda lise arkadaşım Serdar’la karşılaşıyorum. Beni bisiklet üzerinde ve Van’da görünce önce şaşırıyor sonra sevinçle boynuma sarılıyor. Serdar, Van’ın bir köyünde öğretmenlik yapıyormuş. Onu gördüğüm sırada köy dolmuşunu bekliyordu. İkimizin de vakti olmadığı için sadece ayaküstü hasret giderip ayrılıyoruz…

‘’Lüks restaurantlarda havyar ve suşi yiyenler asla bunun zevkine varamazlar!’’
Van’ı çevreleyen yüksek dağların zirvesindeki karlar, doğunun sert kışına yakalanacağımın habercisi gibi görünüyor. Fazla vakit kaybetmeden kendimi önce Hakkari’ye oradan Şırnak’ın Cizre ilçesine atmam gerekiyor. Ancak Cizre’ye ulaştığımda hava sıcaklığındaki değişikliği hissedebilirim. Aksi takdirde yüksek rakımlı bu bölgede geçirdiğim her dakika benim aleyhime işliyor. Bir sabah uyandığımda şiddetli kar ve tipiden dolayı bu bölgede mahsur kalma ihtimalim çok yüksek. Beni kışa yakalanmaktan başka ne yolların zorluğu ne de ıssız dağlar endişelendiriyor. Bir an önce yola çıkmak için hazırlıklarımı yapıyorum ve Van’ın en yüksek ilçesi olan Başkale’ye doğru pedallara asılıyorum. Van’dan çıkabilmek öyle kolay değil, öncelikle 2225 rakımlı Kurubaş Geçidini aşmam gerekiyor. Ardından 2730 rakımlı Güzeldere Geçidini de aşınca ancak 2460 rakımlı Başkale ilçesine varabilirim. Kışa yakalanma korkusu bana bu yüksek rampaları öyle bir tırmandırıyor ki, sanki peşimden beni kovalayan bir sürü çoban köpeği var gibi. İlk rampayı tırmandıktan sonra yol kenarındaki büyük bir kayanın üzerine çıkıyorum. Termosumdan bir bardak sıcak çay içerek, ayaklarımın altında kalan Gürpınar’ı ve etraftaki yüksek dağları izliyorum. Sonra kendimi ödüllendirmek için bisikletime binip kendimi aşağı doğru salıyorum. Evet, saatlerce süren tırmanışların ödülü hep 10 dakikalık inişler oluyor. Daha önce anlatmıştım; bu öyle bir haz ki, 10 dakika içinde kendinizi başka bir dünyada hissediyorsunuz… Gürpınar – Başkale yol ayrımına geldiğimde yol kenarında öğle yemeği yiyen çobanlara rastlıyorum. Beni sofralarına davet eden bu çobanlarla otlu peynir, zeytin ve tandır ekmeği yiyoruz. Lüks restaurantlarda havyar ve suşi yiyenler asla bunun tadı ve zevkinin verdiği mutluluğu yakalayamazlar…

Hayat sürprizlerle doludur
Akşam karanlığına kalmadan Başkale’ye yetişmem gerekiyor deyip tekrar yola devam ediyorum. Dağlarda sarının her tonuna rastlamak mümkün. Dağ eteklerinde ise bahardan kalan son yeşillikleri büyük bir iştahla biçen koyunlar var. Güzelsu beldesine yakın bir yerde arka tekerimin patlaması beni biraz oyalıyor ama hala Başkale’ye varma ümidimi yitirmiyorum. Ta ki, Güzeldere geçidine çıkan 33 virajda arka tekerin iki defa daha patlamasına kadar. Burada en az bir saat vakit harcıyorum. Çevrede hiç yerleşim yeri yok, ve karanlık birazdan çökmek üzere. Bu rampayı tırmanmak ise en az iki saatimi alır. Bu saatten sonra bisikletle Başkale’ye varmamın imkanı yok. O halde ne yapabilirim? Yoldan geçen araçlardan yardım isteyebilirim. Yalnız bir sorun daha var. Akşam olduğu için yoldan 10 dakikada bir araç geçiyor, tek tük geçen kamyonlar ise hınca hınç dolu ve rampada durmak onlar açısından büyük bir risk oluşturuyor. Bir taşın üzerinde oturup çaresiz beklemeye başlıyorum. Yaklaşan araba ışıklarını görünce ayağa kalkıp el sallıyorum ama duran yok. Duranlar ise küçük otomobiller, onlara da bisikleti bindiremiyoruz. Yaklaşık bir saatlik beklemeden sonra nihayet bir kamyon biriket yüklü olmasına rağmen duruyor. Bisikletimi arkaya iple bağlıyoruz ve geri kalan 20 km’lik yolu kamyonla giderek Başkale’ye varıyorum.
Ben yolda kalınca Van’daki arkadaşım Ahmet’i aramış karanlıkta Başkale’ye varacağımı söylemiştim. O da sağ olsun oradaki öğretmen evinde bana yer ayırttırmıştı. Öğretmen evine gittiğimde öyle bir sürprizle karşılaşıyorum ki resmen afallıyorum. En son 13 yıl önce Muş Anadolu Lisesi’nde resim derslerime giren öğretmenim İsmet Samsa’yla karşılaşıyorum. İsmet hocam bu öğretmen evinin müdürlüğünü yapıyormuş. Burada sürprizlerle karşılaşmaya devam ediyorum. Lise arkadaşlarımdan Senem’in de burada öğretmen olduğunu öğreniyorum. Uzun bir aradan sonra eski bir arkadaş ve öğretmenle karşılaşmak müthiş bir duygu. Başkale’de onlarla üç gün geçiriyorum. Daha sonra tekrar demir atıma binerek Zap suyunu akışına doğru takip edip Hakkari’ye geçiyorum.

Program No : 21 Yayın Tarihi - 03 Şubat Perşembe

2011-02-02T00:44:00.000-08:00

Bu Hafta AMA'da Fotoğrafçı, Yönetmen Selim Güneş'i ağırlıyoruz. İstanbul'u fotoğraflamayı ve ilk filmi Karbeyaz'ı konuşacağız.

SELİM GÜNEŞ

1961 Borçka doğumlu.
Elektrik Mühendisliği ve İşletme eğitimi aldı.
1989 yılından itibaren fotoğrafla ilgileniyor. İFSAK üyesi.
İstanbul'da yaşıyor. İstanbul fotoğrafı çekiyor.

KİTAP

"İSTANBUL Lodoslar Kenti"
2008, Fotoğraf AlbümüYaşadığım, bildiğim ve sevdiğim İstanbul'u fotoğraflıyorum" diyen Selim Güneş'in "İstanbul Lodoslar Kenti" albümü, fotoğrafçının çocukluğundan bugüne tuttuğu görsel bir anı defteri gibi... Albüm 2000-2006 yıllarında çektiği fotoğraflardan oluşsa da, karelere sığdırdığı aslen onun İstanbul'u; 1972 yılında, Lodos rüzgarının Boğaziçi'ni çalkaladığı bir havada tanıştığı büyüleyici İstanbul...

SERGİLER - Kişisel

"İstanbul - İstanbul"
1998, İstanbul

"İstanbul Lodoslar Kenti"
2010, Bursa

SERGİLER - Karma

"Berlinİstanbul"
2005, Berlin

"Bu şehir İstanbul"
2003, Washington

"El Carneval El Va"
2002, Selanik

"Enine Boyuna İstanbul"
2000, İstanbul

"İstanbul, Farklı Bakışlar"
1999, Paris

GÖSTERİLER

"John Lennon"
2003
John Lennon'ın besteleri eşliğinde, onun yaşamından ve dünya tarihinden fotoğraflar ile onun düşlerini paylaşmayı amaçlayan bir gösteri...

"Güvercinler - Çocuklar"
2000
İçgüdü ve dürtü kavramlarının ele alındığı bir (iki kısa) gösteri.

"Uçmak", 1998
"Uçurumları sevenin kanatları olmalıdır..." F. Nietzsche

"Yolculuk"
1995
Herkesin "kendi yolculuğu"na çıktığı bir gösteri.

"Sevgi Üzerine Bir Gösteri"
1993
1992 yılında bir trafik kazasında kaybettiğim annemin anısına...

"Benim İstanbul'um"
1991
Martı çığlıklarının klakson seslerine baskın olduğu bir İstanbul özlemiyle çekilen fotoğraflardan oluşan bir gösteri.

SİNEMA

Kar Beyaz

Film, küçük bir köyün yoksulluğunun ve yoksunluklarının çıkmazında, annesine olan sevgisiyle hayata
bağlanmış bir çocuk olan Hasan'ın ayran satarak para kazanmaya çalışırken yaşadıklarını ve etrafındaki
insanların hayatla ve kendileriyle hesaplaşmalarını anlatıyor. Hayatlarımızın nasıl birbirine bağlı olduğunu,
birbirimizden nasıl sorumlu olduğumuzu, önemsiz gibi görünen küçük bir davranışın bir başka insanın
hayatında ne büyük sonuçlara vardığını anlatıyor Kar Beyaz.

http://www.karbeyazfilm.com

Kar Beyaz Film Trailer

Selim Güneş'in Benim İstanbul'um, İstanbul İstanbul ve İstanbul lodoslar kenti adlı çalışmalarından bir seçki aşağıda, İyi seyirler.

Program No : 20 Yayın Tarihi - 20 Ocak Perşembe

2011-01-20T01:10:00.000-08:00

Bu hafta Programımızda Mehmet Ünal'ı ağırlıyoruz. Kendisine ait çalışmalarda nbir seçki aşağıda.

Mehmet ÜNAL Hakkında

Mehmet Ünal, 1951 yılında Çanakkale’de doğdu. Bakırköy Halk Evi'nde tiyatroya amatör olarak başladı. LCC Tiyatro Okulu'nda eğitim aldıktan sonra, LLC'den ayrılan grupla birlikte tiyatro eğitimini geliştirmeye çalıştı.

1970-1971 Halkevleri Deneme Tiyatrosu ana kadrosu üyeliğinde bulundu. Daha sonra (1975) Halk Sahnesi oyuncular´ının kurucu ve aktiv üyesidir. 1976 sonbaharında, kendi deyimiyle: ”Aşkının peşinden” Federal Almanya’ya gitmiş ve oraya yerleşmiştir. Orada tiyatro yapma olanağının kısıtlı olduğunu saptadığında, fotografa olan ilgisini yoğunlaştırmış, Türkçe ve Almanca yayınlanan günlük, haftalık veya aylık dergi ve gazeteler için serbest olarak çalışmaya başlamıştır. Özellikle portre fotografçılık dalında gerek ülkemizde gerekse Federal Almanya’da saygın bir yer edinmiştir.

Sergileri:

"Çocuklar"

1979 yılı ”Dünya Çocuklar Yılı” ilan edilmiştir.

UNICEF-Almanya için hazırladığı bu sergi

Stuttgart’ta sergilenmiştir.

”Her Yerde Yabancı Olmanın,

Ne demek Olduğunu, Sen Bilmezsin!”

1980-1985 yılları arasında

F. Almanya’nın 35 kentinde sergilenmiştir.

”İki Yabancı Göz, Bir Anlık Bakış”

1985-1988 yılları arasında Berlin, Istanbul, Balıkesir,

Mainz, Moskova, Esslingen, Würzburg, Lübeck,

Urbino/Italya ve F. Almanya’nın daha bir çok

kentinde sergilenmiştir.

”Yedinci Şafak’’ – Bu kitabın yazarı

Anna Seghers’in 80inci Yaşgününe armağan

edilen bu sergi, Mainz’lı fotografçılarla ortak

hazırlanmıştır.

"Beyaz Üstüne Siyah"

Günümüz gençliği konusunu içeren bu sergiyi

Mainz Beldiyesi ve Sparkasse Bankası için

hazırlamıştır.

"Türkiye, Seni Seviyorum!"

Ara Güler, Ersin Alok, Gültekin Çizgen ve diğer

39 Türk fotografçısının fotograflarından oluşan

bu sergiyi, Rheinland-Pfalz Eyalet Hükümeti için

organize etmiştir. Bu sergi Mainz kentinde başlayarak,

1991 yılına dek F. Almanya’nın bir çok kentinde

sergilenmiştir.

”Fotograf-Şimdi!”

Mainz Sanat Derneğinin, fotografın bulunuşunun

150. Yılı için düzenlediği sergiye, M.Ünal‘ın fotografları

da kabul edilmiştir. (1989)

”Geçersiz-Kayıp Nesil”

(Türk Misafir İşçilerinin F. Almanya’da 30 Yılı)

1991-1993 yılları arasında, Marburg, Essen, Rüsselsheim,

Hamburg, Königswinter/Bonn, Ingelheim, Lübeck, Kiel,

Metz/Fransa, Kaiserslautern, Bottropp v.d. kentlerde

sergilenmiştir.

”Yağmur Sıcağı”

Eylül 1996‘dan beri F. Almanya’nın Mainz, München,

Bonn, Lorsch, Rüsselsheim, Ravensburg v.d. kentlerinde

sergilenmektedir.

"Der Blick ist die Neige des Menschen"

(Walter Benjamin)

Almanya’da Türkler – Türkıye’de Türkler Candida Hofer

ile birlikte Rotterdam (Kasım 1996 – Ocak 1997)

Ateş Hattı: BİZ ! Gençlerle bir Fotograf projesi.

Fürth/Odenwald

˝Fotografie 2000˝ Mainz’da Rheinland-Pfalz’da

Sanat ve Sanatçılar Sergisi.

(Yarışmalı sergiye kabul)

"Almanya Oteli" – Dönüşü olmayan Yolculuk

Ağustos 2001;den itibaren Mainz, Berlin, etc.

"Suskunluğun Durakları"

Weltkulturerbe Völklingen Hütte Saarland

Mart - Kasım 2005 ve Mart - Kasım 2006

Mart - Kasım 2007 ve Mart - Kasım 2008

Kitapları:

"Du weisst nicht, wıe es ist,

überall ein Fremder zu sein! ”

(Sen Bilmezsin, Her yerde, Yabancı olmanın,

ne demek olduğunu!)

AstA - Universität Mainz, 1982

"Zwei fremde Augen, ein kurzer Blick"

(“İki Yabancı Göz, Bir Anlık Bakış”)

Fakir Baykurt’un Önsözüyle)

Kaynar Verlag, Duisburg 1985,

Hrsg. Kunstamt Berlin-Neukölln.

"24 Stunden Ruhrgebiet"

(“Ruhr Havzasında 24 Saat”)

RV-Verlag München 1985, dünyanın hemen hemen

tüm ülkelerinden davet edilen gazete fotografçıları ile

birlikte bu projede çalışmıştır.

Bu kitap "Kodakphotobuchpreis"

(Kodak Fotograf Kitabı ödülünü) almıştır.

"UNGÜLTIG" - Die verlorene Generation

(“İptal” – Kayıp Nesil)

Kyrill & Method Verlag, München 1991

"Regenhitze"

Und der Mond geht auf, wohin auch die Vögel ziehn...

(“Yağmur Sıcağı”- Ve ay gelir, kuşlar nereye giderse...

Güneş doğar yağmurun üstüne).

Önel Verlag, Köln, 1996.

’’Suskunluğun Durakları’’ (Türkçe-Almanca)

Önel Verlag, Köln, 2001.

Kartpostallar:

Ararat Verlag, Berlin 1985

Verlag Inkognito, Berlin, ab 2005

Posterler:

Edition Diyapress, Mainz, 1986

Ödüller:

1979 "Politika" gazetesinin özel ödülü.

1981 5.cilik "Gestatten wir sind die Jugend"

Arbeiterfotografie Deutschland.

1983 Alman Genç Basın Örgütünün Ödülü.

1985 Internationale Presse Photo, Moskau, Diplom.

1985 Uluslararası Gençlik, Warschau, 2.cilik ve Diploma.

1985 Siegen Kent Beldiyesinin Onur Ödülü.

1987 Interpress-Photo, Bagdad-Iraq, Diploma

1994 Kodak Almanya, Gümüş Madalya (2.cilik)

KODAK PANTHER WORK -BOOK

1997 3. cülük Ren-Falz Eyaleti ve İnsanları

Özel kolleksiyonlar ve müzeler, Haus der Geschichte Deutschland'da M.Ünal fotografarı bulunmaktadır.

Program No : 18 Yayın Tarihi - 23 Aralık Perşembe

2010-12-19T14:08:00.000-08:00

Bu yayında konuğum Foto Muhabiri Ali ÖZ.

Ali ÖZ ile, 25 yıllık bir tanıklığın gölgesinde Fotomuhabirliğini, Sosyal - Belgesel fotoğrafı, Toplumsal olayları fotoğraflamayı ve Kendinin Fotoğraflarla Türkiye sergisini konuşuyoruz.

Kendisine ait bir özgeçmiş ve çalışmalarından bir şeçki aşağıda.

İyi Seyirler.

Ali Öz;

Ankara Siyasal Bilgiler Basın Yayın Yüksek Okulu Radyo Televizyon Bölümü Mezunudur.

Fotoğrafa 1979 yılında elindeki kısıtlı para ile edindiği bir makine ve bir agrandizör ile başladı. Fotoğrafı kendisine en yakın iletişim aracı olarak gördü ve düşüncelerini şöyle özetledi, yıllar önce yapılan bir söyleşide: “İnsan açlığa katlanabiliyor, ama sevgisizliğe, tutkusuzluğa ve amaçsızlığa katlanamıyor. Benim de insan sevgimin odaklandığı en dolaysız ve en somut sesleniş aracım oldu fotoğraf sanatı”

Gençlik yıllarında sosyal politika alanlarında uzun süre çalıştı, kooperatifler ve sendikalarda geçirdiği yıllar kendine özgü görüşlerinin oluşmasında etken oldu.

Daha sonra basın fotoğrafçılığına gönül veren Ali Öz çalışma enerjisi ve özverisiyle bir çok meslektaşını etkilemiştir. Kendi deyimi ile politik belgesel fotoğraf çeker ve bunu bir görev haline getirmiştir. Bu nedenle Türkiye’deki her toplumsal olayda onu görmek mümkündür.

Yaşama dair ne varsa belgeleyen Ali Öz, bazen kızgın güneş altında, bazen de dondurucu soğukta özellikle toplumsal olaylarda ağır işçi gibi çalışan foto muhabirlerini, kameramanları ve gazetecileri de objektifi ile ölümsüzleştirmeyi ihmal etmedi. Onun bu çalışması yirmi yılını verdiği basın fotoğrafçılığı alanında kimi zaman komik, kimi zaman düşündürücü olan olayları kapsamaktadır.

Ali Öz, tutku ile bağlı olduğu gazetecilik mesleğinin doğru ve iyi yapılması halinde yaşantımızda önemli bir yeri olan ulvi bir meslek olduğuna her zaman içtenlikle inandı.

Yurt içinde ve yurt dışında sergiler açan ve dia gösterileri yapan Ali Öz’ün fotoğraf dalında aldığı pek çok ödülü vardır. Sırasıyla Nokta, Güneş, Milliyet, Cumhuriyet, Aktüel, Tempo ve NTV Mag dergisinde çalışmıştır. Halen serbest foto muhabirliği yapmaktadır

Umut Vakfı 28 Eylül 2010 Verileri (28.09.2010)

Biz yurttaşların yaşama hakkını ilgilendiren Silah Kanunu Tasarısı halen İç İşleri Bakanlığında olup; önümüzdeki Ekim ayında TBMM si Genel kuruluna gelmesi beklenmektedir. Yasa maalesef silahlanmayı kolaylaştırıcı yönünde; yani ruhsatlı silah edinme kolaylaştırılır ise suçun kayıt altına alınması kolaylaşır,kimse ruhsatlı silah ile suç işlemez düşüncesi ile Taslak oluşturulmuştur. Tasarı henüz kanunlaşmadan sesleniyoruz ve uyarıyoruz:

Bir kişiye 5 adet silah edinme izninin verilmesi,

Düğün,nişan kına gibi açık alanda silah bulundurmanın yasaklanmamasının aynen devam ettirilmesi ile yılda çoğunluğu çocuk ve kadın olan 700 vatandaşın ölmesine sessiz kalınması,

Ruhsat almadan başvurulduğunda hemen geçici ruhsat verilmesiyle silahlanmanın kolaylaştırılması

Yivli silahta 21 yivsiz silahta 18 alt yaş sınırının aynen devam etmesiyle; Türkiye’deki silahla ölen ve silahla cinayet işleyen her 3 kişiden birinin 25 yaş altında olmasıyla gençlerin silahla ölmesi veya öldürülmesine seyirci kalınması

Tüfeklerin reklam ve tanıtımının serbest bırakılması, sadece tabancaların görsel medyada reklamının yasaklanmasıyla en büyük risk grubu olan çocuk ve gençlerin yetişkin olmadan silaha olan merak ve ilgisinin aynen devam ettirilmesi

Ruhsatlandırmada Sağlık muayenesinde 2004 yılı öncesine geri dönerek sağlık raporunun tek hekime devredilmesi ile ruhsal muayenenin rafa kaldırılması ve silahlı üç sivil insandan birinin ruhsal problemlerinden dolayı tehlike oluşturmasının önünün açılması

Adli sicil yönünden Silah edinme şartlarına sahip olmayan kişilere hayati tehlike gerekçesi ile her ilde Valilerin başkanlığında il emniyet müdürü, il jandarma komutanı ve MİT’in temsilcisinden oluşan komisyonca can güvenliği bahanesi ile siyasi,hatır ve baskılara açık ruhsatlandırmanın önünün açılması, anayasal eşitliğin ve hukukun delinmesi

Silah muhafazası adı altında silahların diğer bir sivilde bulunmasının önünün açılması ve silahların şahsiliğinin delinmesine yol açarak kontrolsüzlüğünün ve şahsi sorumluluğunun ortadan kaldırılmasıyla suç aleti olarak ruhsatlı silahın kontrolsüzce kullanılmasına davetiye çıkarılması

Ayrıca bu taslakta yer almayan Merkezi veri tabanının olmaması,ruhsat öncesi zorunlu eğitim sertifikasına sahip olmak, ruhsat sonrası denetim ve otomatik iptal siteminin olmaması ve her seferde ısrarımıza rağmen ruhsatlandırmanın sınırlandırılması-zorlaştırılması,eş onayını içeren referans sisteminin,başvuru dilekçesinin 28 gün sonra işleme konulması olan bekleme süresinin ve Chip’li belge isteklerimizin görmezlikten gelinmesi

Tüm bu eleştirilerimizde silahın şiddeti davet ettiği, sivil halktaki silahın yaygınlığı önceden tasarlanmamış olaylarda kullanılmasına sebep olduğu ve her üç aileden birisi ölen ve öldüren anlamında silahla ilgili olarak acı bir geçmişi bulunduğu gerçeği ile bir kez daha TBMM ‘ne seslenerek ; bu yasa genel kurula gelmeden BİREYSEL SİLAHLANMANIN HEPİMİZİ İLGİLENDİREN BİR SOSYAL PROBLEM OLDUĞUNU hatırlatarak ; çözüm üretmelerini istiyoruz. Nihai olarak bu ülkede polis ve jandarma dışında sivillerde silah olmasına yasaklamanın getirilmesini savunuyoruz.

Umut Vakfı

Vakfın düzenlediği "Bireysel Silahsızlanma: Yaşama Hak Tanıyın" Fotoğraf Yarışması na ait bir seçki aşağıda.

Program No : 17 Yayın Tarihi - 9 Aralık Perşembe

2010-12-08T05:59:00.000-08:00

Bu yayınımızda konuğum genç fotoğrafçı Damla Yedisan

Ve bu programda konumuz her yönüyle sokaklar ve Sokaklarda çalışan fotoğrafçılar.

Sokak Fotoğrafçıları.

Misafirim Damla Yedisan'ın kendisini 'Sokak fotoğrafçısı' olarak tanımladığı blogundan takip edebilirsiniz.

http://street-photos.tumblr.com/

Yine Damla Hanıma ait bir özgeçmiş ve programda da üzerinde konuşacağımız 'Samatya' adlı çalışması tanıtım yazısı ile birlikte aşağıda.

Bu hafta sizler için seçtiğim evrensel yüz de bir sokak fotoğrafçısı. İlginç öyküsü ve ilginç fotoğrafları ile

İyi Seyirler.

Damla Yedisan

1986 yılında İstanbul’da doğdu. 2009’da İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo Tv Sinema bölümünden mezun oldu. Üniversitede fotoğrafla ilgilenmeye başladı. Galata Fotoğrafhanesi’nde yaklaşık 9 ay Belgesel fotoğraf eğitimi aldı. Buradaki eğitimi süresince çeşitli fotoğraf projelerinde rol aldı. Katkıda bulunduğu “Basın ve İfade Özgürlüğüne Sıkılan Kurşunlar: Gazeteciyi Öldürmek” karma sergisi Documentarist kapsamında Tütün Deposu’nda sergilendi. Bitirme projesi olarak ürettiği fotoröportaj çalışması “Samatya”, Galata Fotoğrafhanesi’nde sergilendi, Fotoğraf Notları dergisinde ve Bianet’te yayınlandı.

Ψαμάθεια, Psamatya, Samatya.

Yazı: Onur Doğan

Fotoğraflar: Damla Yedisan

İstanbul’un Bizans’ı en iyi hatırlayan ve hatırlatan semti Samatya. Bir köşesine kıvrılmış, kaderine boyun eğen dar bir sokak; İçkalpakçı Çıkmazı. Bir tarafta dizilmiş iki-üç katlı eski evler, bir tarafta surlar, bir diğer tarafta da demiryolunu ayıran istinad duvarı.

Buranın tarihi, göçlerin tarihi aslında. Kimbilir kimler gelip kimler gitmiştir yüzyıllardır ama, son 60 yıla bakmak bile yetiyor göç acısını hissetmeye.

Önce 6-7 Eylül olayları vuruyor semti… Hâlâ Rum ve Ermeni izlerini görmek mümkün ya evlerde, kendilerini görmek neredeyse imkânsız. O korkunç geceden sonra sürgün oluyor; evleriyle, dükkanlarıyla, kiliseleriyle beraber hatıralarını da bırakıp gidiyor gayrimüslimler, istemeye istemeye…

Ama İstanbul bu, neresi boş kalmış ki burası boş kalsın? Bu sefer de doğudan; Mardin’den, Malatya’dan, Bitlis’ten, Diyarbakır’dan iş bulurum diye düşleyenler, köyü boşaltılanlar, hatıralarını ayrıldıkları yerde bırakıp dolduruyorlar sokakları. Ama hemen hepsi memleketinin özlemini duyuyor. Onlar da sürgün ediliyor aslında, hayat koşulları tarafından. İstemeye istemeye yerleşiyorlar Samatya’ya.

Ama yine de, iyi kötü sürüyor burada hayat. İstanbul’un “fazla gelişmiş” karmaşasından uzak, herkesin birbirini tanıdığı, sokaklarda çocukların beraber oynadığı, bisiklete bindiği, kedilerin araba altında kalma korkusu olmadan özgürce gezindiği bir yer Samatya. İşsizlik gırla, gelir seviyesi çok düşük ama çabalıyor insanlar tutunmak için. Pek çoğu İstanbul’da kalmak zorunda olduğundan, burada yaşamaktan memnunlar. Burası onların “evi” artık. Ama sürgün yine yaklaşıyor…

Kentsel dönüşüm adı altında gerçekleşen tahribat ve yıkımdan, tarihi doku kadar insanlar da nasibini alıyor. Samatya sakinleri de yerlerinden edilmek isteniyor. Üstelik bu sefer, o büyük geçmişten ne var ne yoksa süpürülecek gibi görünüyor.

-------------------------

2008 yılında Şikago’daki bir müzayede salonu koleksiyonuna 1930 ve 1990 arasında 1000’in üzerinde siyah beyaz negatif filmin (Kodak tri x120) olduğu bir kutuyu da ekler. Fotoğrafçılar ve fotoğrafı seven kişiler dışında kimsenin ilgisini çekmeyecek bir bölüm. O zamanlar fotoğrafa ilgisi yeni başlamış John Maloof katıldığı bu müzayedede içinde basılmamış siyah beyaz 120 film bulunan bu kutuya sahıp olduktan sonra filmleri işleme aldığında çıkan ürünlerin çok özel olduğunu farkeder. Bir kaç ay sonra yine filmlerle uğraşırken çıkan filmlerin arasında fotoğrafçının adının yazılı olduğu zarfı bulur. Müzayede salonuyla irtibata geçtiğinde fotoğrafçı hakkında hasta olduğu ve filmlerin basılmasının onu rahatsız edebileceği bilgisi dışında hiçbirşey elde edemez. Zarfın verildiği -19. yy sonlarında kurulmuş olan- Şikago’daki ‘Central Camera Company‘ adlı fotoğrafçı dükkanına gider. Mağazada çalışanlar zarfın üzerinde adı yazılı fotoğrafçıyı , Vivian’ı hemen hatırlarlar. Rolleiflex ve 35mm makineler kullandığını kendinden emin, ağzı sıkı, gerekli olmadıkça konuşmayan, ne istediğini bilen bir kadın olduğunu da eklerler.

Vivian Maier

Çıkan fotoğraflarla birlikte fotoğrafçıya duyduğu hayranlık Vivian Maier’i bulmasını daha çok teşvik eder. Vivian Maier ismini Google’da arattığındaysa ‘Chicago Tribune’de ölüm ilanıyla karşılaşır. İnternette araştırmasından sadece 3 gün önce Vivian vefat etmiştir.

Vivian hakkında daha fazla bilgi edinebileceği kişilere ulaşmak için tekrar tekar dener. İlanın yayınlandığı yere defalarca mesaj bırakır. Geri dönen olmaz. Sonunda Vivian’ın bir zamanlar bakıcılık yaptığı çocuklara ulaşır.

Çocukların verdiği bilgilere gore;

Vivian Fransa doğumlu olup çocukken Amerika’ya gelmiş önce bir şeker dükkanında çalıştıktan sonra bakıcılık yapmaya başlar. İngilizceyi çalıştığı işlerden ziyade gittiği tiyatro gösterileriyle ögrenmiş, anti-katolik ve güçlü bir feminist. Kimseye göstermediği fotoğraflar çeker, sürekli fotoğraf makinası boynunda dolaşırmış. Fotoğrafın yanı sıra sinema eleştirisi konusunda da yetenekli olup kendini daha çok bu şekilde tanıtan Vivian’in en tipik özelliği taktığı büyük şapkalar, erkek ceketleri ve erkek ayakkabılarıymış.

Bu işe gönül vermiş Maloof ise Fransız fotoğrafçının çalışmalarını biraraya getirebilmek için bir proje yürütüyor. Maloof Vivian Maier’in fotoğraflarını şurada sergilemektedir; (http://momografik.wordpress.com/)

http://vivianmaier.blogspot.com/

Duyurular

Nazım Hikmet Kültür Merkezi’nde Bir "Bekleyiş" Öyküsü

Fotoğraf sanatçısı Yücel Zorlu, "Bekleyiş" adlı fotoğraf sergisi ile 9 Aralık 2010 - 3 Ocak 2011 tarihleri arasında fotoğraf severlerle ikinci kez buluşuyor.

İlk gösterimi 22. İFSAK İstanbul Fotoğraf Günlerinde gerçekleşen sergide; 2009 yerel seçim öncesinde yapımına müsaade edilen fakat seçim sonrasında kaçak yapı gerekçesi ile yıkım kararı alınan Kazım Karabekir Mahallesi Cemevi için mahalle sakinlerinin karşı duruş öyküsü anlatılıyor.

Zorlu'nun fotoğraflarına yansıyan, sessiz fakat sonu zaferle biten "Bekleyiş" öyküsü sadece bir cemevi inşaatının yıkımına karşı nöbet tutan insanları değil bu insanların hayatlarına da ışık tutuyor.

Tarih: 9 Aralık 2010 – 3 Ocak 2011
Yer: Nazım Hikmet Kültür Merkezi Sergi Salonu
Adres: Ali Suavi Sokağı (Sanatçılar Sokağı), No: 7 Bahariye - İstanbul
Tel: (0216) 414 22 39

Mimarlar Odası Allinoi Etkinliği

SU İÇİN [ DE ] ALLIANOI

SU PERİSİ İSTANBUL’DA

MİMARLAR ODASI / ALLIANOI GİRİŞİM GRUBU
Bir yanda 2001 yılında alınan 1.Derece Arkeolojik Sit kararı diğer yanda aynı kurumun ancak sanki başka bir ülkenin koruma (!) kurulunca alınan mille kapatma hükmü. Kararın iptali beklenirken hukuk çiğnenerek el çabukluğuyla kumla kapatılan bir ALLIANOI. Kaçak kumla adeta kendi kendini yok etmesi beklenen 2000 yıllık dünyanın en önemli antik sağlık merkezlerinden biri.
9 yılda tırnakları ile kazanların gözlerinin önünde bir kültür varlığı katledilmek isteniyor.
Anadolu ve Mezopotamya’nın geçmişidir silinmek istenen. 1998 yılında başlayan kazı çalışmalarıyla ancak % 20’si gün ışığıyla buluşmuş Galenos’un sağlık evi bugün karanlığa, çamura gömülerek geleceği düşleyenlerin umutları ellerinden alınmaktadır. Oysa direniş ve mücadele bilimin temel ilkelerindendir. Günümüzün aydın insanları bir araya gelerek İstanbul’da bir ay sürecek olan SU İÇİN [ DE ] ALLIANOI için gerçekleşecek etkinlikler nedeniyle hazırlamış oldukları resim, fotoğraf, grafik, seramik ve karikatürlerle seslerini bir kez daha duyurmaya hazırlar. Bu çalışmaların yanı sıra panel, konserler, belgesel ve söyleşilerde sadece ALLIANOI değil, baraj ve HES’ler nedeniyle mücadelede ortak hareket eden bir çok demokratik kitle örgütü de yer alacaktır.
TMMOB ve Allianoi Girişim Grubu ortak çalışmasıyla gerçekleştirilen etkinlikler.

12 ARALIK 2010 Saat: 15.00'te Taksim’de Tramvay durağında toplanılıp Karaköy’e yapılacak yürüyüş ile başlayacak, yine aynı gün Saat: 18.00'de Mimarlar Odası'nda sergi açılışı ve konserle sürecektir.

ADRES:
TMMOB Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi Karaköy Kemankeş Cad. No:31 Beyoğlu - İSTANBUL

Pieter ten Hoopen Fotojurnalizm Atölyesi

World Press Photo 2010 Sergisi Etkinlikleri 01
Pieter ten Hoopen Fotojurnalizm Atölyesi
Hollandalı fotoğrafçı Pieter ten Hoopen, Forum İstanbul’un 17 Aralık 2010 - 9 Ocak 2011 tarihleri arasında ev sahipliği yapacağı World Press Photo 10 (Dünya Basın Fotoğrafları 2010) sergisi etkinlikleri kapsamında, 16-17-18 Aralık tarihlerinde düzenlenecek ücretsiz fotoğraf atölyelerini yürütmek üzere İstanbul’a geliyor.
Atölyeler basın fotoğrafçılarına, bağımsız çalışan fotojurnalistlere, üniversitelerin fotoğraf bölümlerinde okuyan öğrencilere, basın fotoğrafına ilgi duyan amatör fotoğrafçılara açık olacak. Pieter ten Hoopen’in, bugüne kadar gerçekleştirdiği çalışmalarda konularını nasıl seçtiğine ve onları hayata geçirirken izlediği yöntemlere odaklanan geniş kapsamlı bir sunumla başlayacak olan atölyeler, fotoğrafçının katılımcıların çalışmalarını teker teker değerlendirmesi, önerilerde bulunması ve tartışmalarla devam edecek.

1974 doğumlu ten Hoopen, biri Günlük Hayat kategorisi Hikâyeler dalında mansiyon ödülü, diğeri de Portreler kategorisi Tek Fotoğraflar dalında ikincilik ödülü olmak üzere bu yılki World Press Photo yarışmasında iki ödül kazandı. 1999’dan beri İsveç’te yaşayan ve Stockholm’deki Nordens Fotoskola’da fotojurnalizm eğitimi alan fotoğrafçı, geçtiğimiz yılki yarışmada da Günlük Hayat kategorisi Hikâyeler dalında birincilik ödülü kazanmıştı. İskandinavya’daki çeşitli okullarda fotojurnalizm eğitimi veren ve uluslararası basında çalışmaları yayımlanan ten Hoopen, Agence VU (Paris, Fransa) tarafından temsil ediliyor.

Atölyelere katılmak isteyenlerin, kısa bir özgeçmişle birlikte daha önce gerçekleştirdikleri (maksimum 20 fotoğraftan oluşan) bir fotoröportajı, 10 Aralık 2010 tarihine kadar Geniş Açı Proje Ofisi’ne ulaştırmaları gerekiyor.
Fotoğrafların hangi formatta gönderilmesi gerektiği ve atölyeler ile ilgili ayrıntılı bilgi için:

Geniş Açı Proje Ofisi
(212) 251 70 03

http://www.gapo.org/wpph10atolye.html

Program No : 16 Yayın Tarihi - 25 Kasim Perşembe

2010-11-24T11:20:00.000-08:00

Bu yayınımızda konuğum, fotoğrafçı, sinemacı, belgeselci, Türkiyede özellikle kısa film denince akla gelen ilk isimlerden olan hatta kısa filmcilerin abisi sayın Hilmi Etikan.

Hilmi Etikan 1973 yılında "Hacettepe Üniversitesi Fransız Dili ve Edebiyatı" bölümünü bitirdi.

1977 yılına kadar Paris'te, "Fransız Sinema Konservatuarı" na devam ederek diploma aldı.

Yine ayni dönemde, Sorbonne Üniversitesi'nde "Fransız Yeni Roman” akımının önde gelen isimlerinden Claude Simon'un “L'herbe – Ot” isimli romanı üzerine, sinema-edebiyat ilişkilerini konu alan mastır çalışması yaptı.

1977 yılında başlayarak fotoğraf ve sinema dersleri verdi. Çeşitli kurumlarda sinema birimleri oluşturdu. DİSK foto film merkezini kurdu ve 1980 yılına kadar yöneticiliğini yaptı. Programını ve yürütücülüğünü yaptığı eğitim seminerleri ile ülkemizdeki sinema kültürünün gelişmesine katkıda bulundu.

Halen "Istanbul Uluslararasi Kisa Film Festivali" nin yöneticiliğini, kisafilm.com web sayfasının editörlüğünü yapmaktadır.
Kendi adına düzenlediği "Senaryo ve Film Atölyesi"ni sürdürmektedir.
İstanbul'da bulunan FİLMÜR FilmYapım ve Üretim şirketinin sahibidir.

Birçok belgesel film gerçekleştirmiş olan Hilmi Etikan, ulusal ve uluslararası film festivallerinde jüri üyesi olarak görev almıştır. Değişik kurumlarca verilmiş“Onur Ödülleri” ne sahiptir.

* 1989 IFSAK Sinema Onur Ödülü.
* 1989 “TARLABASI” filmi 2.Lozan Mimarlık ve Şehircilik Filmleri Fest.UPIAV Ödülü
* 1992 Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi Dostluk Ödülü
* 1995 Ankara Film Festivali Emek Ödülü
* 1995 Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Video Festivali, Seçici Kurul Üyesi
* 1997 Inter Film Festival Seçici Kurul Üyesi –Almanya
* 1997 Clermont-Ferrand Kısa Film Festivali Özel Konuk - Fransa
* 1998 Bodrum Çevre Filmleri Festivali Seçici Kurul Üyesi
* 1999 Méridiens Film Festival Seçici Kurul Üyesi – Fransa
* 2000 Crakow Film Festivali Seçici Kurul Üyesi - Polonya
* 2000 Kalamata Int.Documentary Film Festival Seçici Kurul Üyesi – Yunanistan
* 2001 İzmir Kısa Film Festivali Onur Ödülü
* 2002 Etats Généraux du Film Documentaire Özel Konuk- Fransa
* 2004 Akbank 1. Kısa Film Festivali Onur Ödülü
* 2007-2008-2009-2010 Mimarlık ve Kent Filmleri Festivali Düzenleme Kurulu Üyesi
* 2007-2008 İstanbul Üniversitesi İletişim Fak. Radyo - TV ve Sinema Böl. Öğretim Görevlisi
* 2007-2008 Belgesel Sinemacılar Birliği Yönetim Kurulu Üyesi
* 2007-2008-2009-2010 Adana Altın Koza Film Festivali Kısa Film Bölümü Koordinatörü
* 2009 Antalya Altın Portakal Film Festivali Kısa Film Seçici Kurul Üyesi
* 2010 Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo, Sinema ve TV Böl. Öğretim Görevlisi
* 2010 Uluslararası Eskişehir Film Festivali Emek Ödülü

Aşağıda, kısa film üzerine, içerisinde Hilmi Etikan'ın da bir röportajı bulunan bir belgesel mevcut.

İyi Seyirler.

Türkiye'de Kısa Film Olgusu Belgeseli

Bu program için seçtiğim evrensel yüz Ami Vitale.

"Daha iyi şiir yazabilseydim şair olurdum. Herkesin gördüğünden farklı gördüğüm için fotoğrafçıyım sanırım"

Sevgili Hocam Sayın Hilmi Etikan'la Kısa filmden bahsettiğimiz programımızı, sizleri tek bir diyalog duymadan belki de kahkaya boğacak bir film ile bitirelim.

Hoşçakalın.

Program No : 15 Yayın Tarihi - 11 Kasim Perşembe

2010-11-10T11:16:00.000-08:00

11 Kasım tarihli yayınımızın konuğu fotoğrafçı, yazar sayın Murat Yaykın;

1961’de Adana’da doğdu. Fotoğrafa 1999 yılında İFSAK’ta başladı.

2002-2003 yıllarında üç dönem Açık Radyo’da “Camera Obscura” adlı programın yapımcılığını ve sunuculuğunu yaptı.
2003 yılında 19. İFSAK Fotoğraf Günleri kapsamında İMBROS “Burada Yalnız Ölüm Var” isimli sergisini açtı. Bu sergisi 2004 Ağustos ayında Gökçeada’da, 2004 Aralık ayında Boğaziçi Üniversitesinde ve 2005 Temmuz ayında Galata Fotoğrafhanesinde sergilendi. Fotoğrafları çeşitli dergi ve gazetelerde yayınlandı ve dia gösterisi olarak sunuldu.
Fotoğraf Vakfının yayınladığı “Beyoğlu” isimli kart-kitapta fotoğrafıyla yer aldı.
2004-2005 yılları arasında İFSAK Yönetim Kurulu Başkanlığını yaptı.
“İMBROS, Burada Yalnız Ölüm Var” adlı albümü Nisan 2005’de Bileşim Yayınları tarafından yayınlandı.
“Seni Ancak Şimdi Anlatabilirim” adlı kısa filmi 2007 yılında İstanbul Kısa Filmciler Derneği tarafından “Kurmaca” dalında ikincilik ödülü aldı.
Galata Fotoğrafhanesi ve Fotoğraf Vakfında yürüttüğü atölyeler sonucu oluşan sergi ULİSfotoFEST’07 Festivali kapsamında sergilendi.
Dört yıldır BirGün gazetesinde “Ve Fotoğraf” başlığında köşe yazıları yazmaktadır.
2009 Ocak ayında “Aze’nin İzi” adını verdiği romanı Kalkedon Yayınları tarafından yayımlandı. Yine Kalkedon Yayınları tarafından yayımlanan “Fotoğraf İdeolojisi- Algıda Gerçeğin Bozulumu” adlı kitabı 2009 Kasım ayında fotoğrafseverlerle buluştu.

Aşağıda kendisinin anı zamanda kitaplaşmış olan 'İmbros, Burada Sadece Ölüm Var' adlı çalışmasından bir seçki bulacaksınız.

İyi seyirler

IMBROS

“Burada Yalnız Ölüm Var”
Murat Yaykın

Yaş ortalamaları 70 civarı olan az sayıda Rum yurttaşımızın yaşadığı İmroz’dan (Gökçeada) ‘enstantaneler’… Günlük yaşamın görüntüleri; evde, bahçede, köylerde ve sokaklarında, kilisede; (çoklukla) cenaze törenlerinde ve yazları (nadiren) yapılan düğün törenlerinden ‘enstantaneler’…
‘Ötekileştirdiğimiz’ yurttaşlarımızın kendi başlarına sürdürmeye çalıştıkları acılı ve hüzün dolu yaşamlarından damıtılmış ‘enstantaneler’…’Çokkültürlü ve çokkimlikli’ coğrafyamızın onurla direnen; gururla kimlik mücadelesi veren ve aslolarak da ‘asimile olmayan’ ama artık iyice azalan hayatların son demlerindeki iç acıtıcı ‘enstantaneler’…Etnografik onca benzerliğe ve örtüşmeye koşut pek çok sahici ve kalıcı izi süren ‘enstantaneler’…
Öğrenerek, bilgilenerek ve hüzünlenerek okuyacağınızı düşündüğümüz fotoğraflar…

Bu Program için seçtiğim evrensel yüz Paolo Pellegrin

Paolo pellegrin 1964, roma doğumlu. 1995 yılında uganda'da gerçekleştirdiği aids röportajıyla world press photo "daily life" kategorisinde birincilik almış. 1996 yılında aynı işle kodak genç fotoğrafçı ödülünüde alır.

1997 yılında romanya, bosna ve uganda'da çalışır. 1999 ve 2000 yıllarında world press photo'nun çeşitli kategorilerindeki ödüllerini hasselblad ve leica ödülleri takip eder. 2003 yılında world press photo'da jüri üyeliğine seçilir. 2004 yılında world press photo'da "arafat'ın cenazesi" ile bir ödül daha alır, 2005 yılında papa 2. jean paul'ün cenazesini görüntülediği işi ile tekrar bir world press photo ödülüne sahip olur. 2000 yılından beri newsweek için çalışan pellegrin 2005 yılından beri magnum photos üyesi.

-Duyurular-

İstanbul Fotoğraf ve Sinema Amatörleri Derneği'nin (İFSAK) düzenlediği fotoğraf günleri 1 Kasım’da başlıyor ve 12 Aralık tarihine kadar sürecek. “Buluşmalar” temalı 22. İstanbul Fotoğraf Günleri’nde 14 sergi, 3 gösteri, 4 söyleşi, 1 atölye ve 2 İFSAK geleneksel etkinliği yapılacak. Bu yıl yurtdışından katılan fotoğrafçılar; İranlı yazar ve fotoğrafçı Peyman Hooshmandzadeh “Altüst”, Ermenistan’dan German Avagyan ile Azerbeycan’dan Orhan Aip dünyada Azerilerin ve Ermenilerin ortak yaşadıkları tek şehir olan Gürcistan’ın Tiflis kentinden “Tiflis'in Yüzleri” ve Norveçli Birger Bentsen 1957 yılında mühendis olarak geldiği İstanbul’da çektiği karelerden oluşan “Vuslat” adlı sergileriyle konuk olacaklar.
Etkinlikler kapsamında İFSAK binasında Çek Basın Fotoğrafları Yarışması'nın son 15 yıllık kazanan fotoğraflarının sergisi açılacak, German Avagyan bir söyleşi ve atölye çalışması yapacak. Aslında program geniş. Daha fazla bilgiyi www.ifsak.org adresinden edinebilirsiniz.

Program No : 14 Yayın Tarihi - 28 Ekim Perşembe

2010-10-27T19:24:00.000-07:00

Bu programımızda konuğumuz foto muhabiri Fatih Pınar.

Pek de alışık olmadığımız sunum tarzı ile aşağıda çalışmalarından bir seçki bulacaksınız.

Bu programda özellikle Kentsel Dönüşüm çerçevesinde üzerinde çalıştığı 'Kentsel Yıkım Alanları' konu başlığı altında yaşadığı tanıklıklarını, şehri ve değişimi konuşacağız.

Fatih Pınar 1974 yılında Konya’da doğdu. 1992 yılında İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi İktisat fakültesine girdi. Fotojurnalizmle tanışması üniversite yıllarında oldu. 1997 yılında okulunu bırakıp fotomuhabiri olabilmek için İstanbul’a geldi. 1998 yılından bu yana aylık yayınlanan Coğrafya dergisi ATLAS için fotoröportajlar üretiyor. Sosyal, kültürel ve politik konular üzerine yoğunlaşan Pınar’ın 20 farklı ülke ve Türkiye’den 90’ın üzerinde ana konusu ATLAS dergisinde yayımlandı. Bu çalışmalarından yirmisi kapak konusu, dördü özel ek olarak yayımlandı.

Özellikle Anadolu’da ve Ortadoğu’da yaşayan halklar üzerine yoğunlaşan Pınar, modernleşme süreciyle kaybolmaya yüz tutan kültürleri belgelemeye ve egemen kültürün yaşamın dışına itip görmezden geldiği hayatları gösterebilmeye çalışıyor. Çaliştığı halk konuları: Nomadic People in Anatolia, Turkomans in Turkmenistan, Turkey and Iraq, Yezidi People in Turkey and Northern Iraq, Iraqi People before occupation, Circassian People in Caucasia and Turkey, Abkhasian People in Abkhazia and Turkey, Kazaks on Don River in Russia

2002 yılı nisan ayında ikinci intifada’nın ilk günlerinde Filistin’e gitti. 2003 yılında Irak işgalini fotoğrafladı. 2005 yılında NTVMSNBC haber portalı için İstanbul üzerine 11 multimedya çalışması foto-röportaj üretti. Halen Bianet haber portalı için İstanbul’un yenilenecek olan semtlerini belgeleyen bir fotoröportajlar serisi yapıyor. Bu çalışmalarını ses kayıtlarıyla eşleştirerek multimedia tarzında hazırlıyor.

Alex Webb’in verdiği foto-roportaj atölyesine katıldı. Ed Kashi’nin Türkiye’de rehberliğini yaptı ve San Fransisko’da Ed Kashi’nin misafiri olarak üç ay kaldı ve ‘Homeless’lar üzerine bir foto röportaj hazırladı.

Birçok ünversite ve fotoğraf kurumunda dia gösterisi ve söyleşi etkinliklerine katılan Pınar, Fototrek fotoğraf eğitim merkezinde fotoröportaj dersleri ve atölye çalışmaları vermiştir.

Atlas Degisinin yanısıra, Türkiye’de yayınlanan Skylife, The Gate, Türkish Geo ve İstanbul dergileriyle çalışan Pınar, Finlandiya’da yayınlanan Helsinki Sonamat Gazetesinin Türkiye fotomuhabirliğini yapıyor. 2002 yılından bu yana ANZENBERGER (Avusturya) ve CORBİS (Usa) ajanslarının sözleşmeli fotoğrafçısıdır. Radikal gazetesinin Pazar eki Radikal İki’de fotoğraf kuramı üzerine yazıları yayımlanmaktadır.

Sunday Telegraph, French Geo, Ny Times, Der Spiegel, Stern, Passport Magazine, Le Parisien, Le Point, Glamour ile birlikte özellikle Avrupa ve Amerika’da yayınlanan bir çok gazete ve dergide fotoğrafları yayınlanmıştır.

---------------

--------

Derbent from anti34 on Vimeo.

Sahne Senin istanbul from anti34 on Vimeo.

Emek sineması from anti34 on Vimeo.

Sulukule from anti34 on Vimeo.

Tarlabaşı from anti34 on Vimeo.

Süleymaniye from anti34 on Vimeo.

Haliç Tersaneleri from anti34 on Vimeo.

Programımızın bu hafta ki evrensel yüzü Alex Webb.

“Ben uyarıma geldiği gibi fotoğraf çekiyorum. Nasıl ve neyi fotoğraflayacağıma dair kararlarım bütünüyle entelektüel değil, bir yanıyla da duygusal ve sezgisel kararlardır. Bu kararlar, çoklukla fotoğraf çektiğim anda ortaya çıkar. Görürsünüz ve tepki verirsiniz, çoğunlukla da neden tepki verdiğinizi, neden belirli bir zamanda ve neden belirli bir biçimde tepki verdiğiniz bütünüyle sözcüklerle açıklayamazsınız. Ben İstanbul’da olduğu gibi New Mexico’da da fotoğraf çekerim ve tepkilerim daha çok benim kim olduğumla değil neyle karşı karşıya olduğumla ilişkilidir.”

Webb, 1952 yilinda California’da dogdu... Fotografla lise yillarinda ilgilenmeye basladi... Harvard'ta tarih ve edebiyat okuyan Webb, Carpenter görsel sanatlar merkezi’nde de fotoğraf egitimi aldi... 1974 yilinda profesyonel olarak foto muhabirligi yapmaya basladi... Fotograflari new york times, life ve national geographic gibi dergilerde yayinlandi... 1976 yilinda magnum ajansi’na giren webb 1979 yilinda tam uye oldu... 1970’lerin ortalarinda amerika’nin guneyine yoneldi ve kucuk kasaba hayatini fotografladi... Ayni zamanda Karayip ve Pasifik ulkeleri ile Meksika’da calismaya basladi, daha sonra latin amerika ve afrika’da fotograf cekti... 2004 yilinda istanbul agirlikli olarak genis bir Turkiye portfolyosu gerceklestirdi... Fotograflari Amerikan sanati ve modern fotograf uzerine yazilan bircok makaleye konu oldu... Amerika ve Avrupa’nin bircok yerinde sergiler acti... Fotograflarini sergileyen muzeler arasinda Walter sanat merkezi, Fotograf sanati muzesi, Uluslararasi fotograf merkezi, Whitney Amerikan Sanat Muzesi bulunuyor...

Alex Webb'in Fotoğrafisinden bir seçki aşağıda, şimdiden iyi seyirler.

Bu bölümde duyuru ve etkinliklerimiz şöyle ;

29 Ekim- 4 Kasım 2010

Belgesel Sinemacılar Birliği tarafından bu yıl 13.sü düzenlenecek olan 1001 Belgesel Film Festivali, 29 Ekim – 4 Kasım tarihleri arasında seyirciyle buluşacak. İzleyiciler Türkiye’den katılacak 20 belgeselin yanı sıra ABD, Almanya, İran, Arjantin, Hindistan, Çin, İrlanda ve Fransa başta olmak üzere 24 ayrı ülkeden toplam 68 belgeseli ücretsiz olarak seyretme şansına sahip olacaklar.

Belgesellerin gösterimleri, Avrupa yakasında Muammer Karaca Tiyatrosu, Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi ve Goethe Enstitüsü’nde, Anadolu yakasında ise Nazım Hikmet Kültür Merkezi’nde yapılacak.

Gösterim programı ve ayrıntılı bilgi için 1001belgesel.net

SOYLULAŞ-MA! Fotoğraf Sergisi

30 Ekim-07 Kasım 2010 tarihlerinde gerçekleştirilecek olan, TÜYAP Kitap Fuarı kapsamında, ARTİSTSanat Fuarında “Soylulaş-ma” fotoğraf sergisini açıyoruz. Alternatif Platform standında Karşı Sanatın katkılarıyla …

Kentsel Dönüşüm(!) adıyla başlatılan ve başarılarını da soyluluk olarak bizlere dayatanlara karşı “Soylulaş-ma” diyoruz. Kentsel Dönüşüm diyerek Rantsal Dönüşümü gerçekleştirmek istiyorlar.

Halkın hakları vardır. Kent dışına yoksulları sürmek çözüm değil!

Kentin, kültürel zenginliğine ve tarihi mirasına sahip çıkarak sağlıklı ve adaletli gelişimi için örgütlenen seslere ses katmak gerekiyor.

Fotoğraf makinelarıyla tanıklık yapan bizler. Tanık olduklarımızı sizlere göstermek için bu sergiyi gerçekleştiriyoruz.

Bu sergide;

Soylulaş-ma diyen 16 Fotoğraf Sanatçısı / fotoğrafçı ve foto-muhabir yer alıyor.

Sergiye katılanlar; İlker Akalınlı, Mattieu Chazal, Çağla Cömert, Uğur Çolak, Şaban Dayanan, Murat Germen, Paşa İrmek, Nihat Karadağ, Deniz Kocak, Ufuk Koşar, Eylem Lodos, Seda Öz, Alaattin Timur, Özcan Yaman, Murat Yaykın, Murat Yazar

Program No : 13 Yayın Tarihi - 14 Ekim Perşembe

2010-10-13T14:37:00.000-07:00

Benim duygularım ne alacağınla ilgili değil. Daha çok ne verebileceğinle ilgili. Ne öğreneceğin önemlidir. Bir fotoğraf makine-siyle öğrenebileceğiniz öyle çok şey var ki. Kendimizi de başkalarını da eğitmek için mükemmel bir araçtır makine. Sabırlı olmamız gerekir. Başkaları ile paylaşacak şeyler buluncaya kadar denemek ve öğrenebil¬diğimiz kadar öğrenmemiz gerekir. Bu da hemen olabilecek bir şey değildir.
Ben fotoğraflarımı çekebilmek için polislerle tüm ülkede altı bin saat dolaştım. Orada olmak, olanları yaşamak gerekliydi.

Küçük bir çocuğun babasına bağırışının fotoğrafını yakaladı-ğımda bir aydan fazla bir süredir polislerle beraber Minneapolis'teydim. Genellikle iki'den dört'e kadar olan nöbette onlarlaydım. Hiçbir şey olduğu yoktu. Olan şeyleri ben çoktan görmüştüm. Defalarca insanlara "Bir fotoğraf çekebilir miyim?" diye sordum, fakat hep "hayır," cevabını aldım. Ben de bunun üzerine gözlemledim ve bekledim. İnsanların hayır deme haklarına saygı duyarım. Bu onur kırıcı bir durum değil. "Anladım, sen bilirsin," derim.

Tamam. Gözlemleyerek öğreniyordum fakat bir noktada artık fotoğrafı çekmem gerekiyordu.
Gece gündüz arabayla dolaşıyordum. İlk çağrıyı bir çocuktan almıştık. Sabah erken bir saatti, benim makinemde flaş yoktu. İçeri girdik, perdeler kapalıydı ve çok karanlıktı. Kapıdaki kadın "Kocam arka odada," diye bağırıyordu.
Polis   içeri   girdi.    Ben   kadına   "Hanımefendi,   ben   Life dergisindenim. Bu noktadan sonra yaşanacak her şeyin fotoğrafım çekmeme   izin   veriyor   musunuz?   Burada   neler   olacağını   henüz bilmiyorum, fakat sizin izniniz olmadan hiçbir fotoğrafı yaymlamayaca-
ğıma dair söz veriyorum," dedim. Bunu çok hızlı söylemiştim. Kadın "Tamam, umrumda bile
değil," dedi. Bunun üzerine ben de polislerin arkasından gittim ve fotoğraf çekmeye başladım. Küçük çocuk ağlıyordu ve "bıçağı yatağın altın-  da," diye bağırıyordu. Yatağı kaldırdılar. Ben flaşımı çıkarmaya çalışıyordum, çünkü oda karanlıktı. Tavandaki ışığı kullanmam gerekiyordu. Titriyordum, kendimi Columbo gibi hissediyordum. Polis adamın ellerini kelepçelemeye çalışıyordu ve her çırpınışında adamı dövüyorlardı. Kadın ağlıyordu, polisi durdurmaya çalışıyordu. Sonunda adamı oturma odasından çıkarmayı başardılar. Elimde fotoğraf makinesiyle onları izliyordum. Birden küçük çocuk babasını parmağıyla göstererek daha önce hiçbir yerde hiç kimseden duymadığım sözler söylemeye başladı. Bizler çocuğun ağzından dökülen o öfkeli sözleri duyunca donakalmıştık. Adamı polis arabasına götürdüler. Hikayeyi adamın ağzından da dinlemek için karakola gidecektim.
Tam oradan ayrılırken kadına "Hanımefendi, bu baskılara gelince..." derken o, lafımı kesip "Hangi dergidendiniz?" diye sordu ben de "Life" dedim. Kadın    "Ben    irce'densiniz    sanmıştım.    Olmaz," dedi. "Tamam" dedim, buna alışıktım. Polis arabasında adam, karısına on yıldır hiç şiddet gösterme-diğini söyledi. Bir terapi programmdaymış. Alkolikmiş eskiden. Artık içkiyi bırakmış, fakat bu kez de kadın uyuşturucu kullanmaya ve ailenin tüm birikmiş parasını harcamaya başlamış. Adam tükenmişti. İşin bu tarafı hep gözden kaçardı. New York'a döndükten sonra filmi yıkadım. Çocuğun babasına bağırdığı fotoğrafın en iyisi olduğunu biliyordum. Life'tan Peter Howe resmi gördü ve istedi. Fakat henüz anne babanın onayını almamıştım.

Bir ay sonra, bir cumartesi öğleden sonrası, Minneapolis'e
evlerine gittim. Kapıyı adam açtı. Neden orada olduğumu söyledim o da
"İçeri gir, karımla konuş, biz tekrar beraberiz," dedi. Fotoğrafı onlara gösteremezdim, derginin politikası buydu. Fakat onlara tarif ettim. "Bu bir çocuğun gerçekten ne hissettiğini gösteren en acıklı fotoğraf. İnsanların, babalar annelerini dövdüğünde çocuklarının neler hissettiklerini anlamaları gerekiyor," dedim.
Anlaşmayı imzaladılar.

---------Donna Ferrato

Bu Yayında Fotoğraf etiği üzerine konuşuyoruz. Programımızın evrensel yüzü ise Donna Ferrato.

Daha çok Living with the Enemy adlı aile içi şiddeti konu ettiği projesi ile tanınan Ferrato'nun aynı çalışmasından kısa bir seçkiyi aşağıda bulabilirsiniz. Ayrıca http://www.abuseaware.com/gallery.php

adresinden daha geniş bir izlenim edinebilirsiniz.

Donna Ferrato, Boston'daki Garland Yüksek Okul'una gitti ve 1976'da serbest fotoğrafçı olarak çalışmaya başladı. Black Star Fotoğraf Ajansı'nın eski üyelerinden olan Ferrato'nun Life, Stern, People ve New York Times gibi dergilerde işleri yayınlanmıştır.
1985'te bir dergi için yaptığı iş sırasında, bir adamın karısını dövmesine tanık olmuş ve bu konuda yaptığı çalışma ile W. Eugene Smith Bursu'nu kazanmıştır. Ferrato ülkedeki acil servisleri, sığınma evlerini gezmiş, kadın terapi gruplarına ve kendini savunma derslerine katılarak ev içi şiddetin farklı boyutlarını ve bazen eylemlerini fotoğraflamıştır. Bu öykü ilk 1987'de Philadelphia Inguirer'da yayınlandı ve sonradan 1991'de Living With the Enemy adlı bir kitaba dönüştürüldü. Aynı yıl Ferrato, Ev İçi Şiddet Farkındalık Projesi, (Domestic Abuse Awareness Project, DAAP) adlı kar amacı gütmeyen bir organizasyon kurdu. Ferrato'nun fotoğrafları satılarak elde edilen gelir ev içi şiddetle savaşmak için kullanılıyordu.
Ferato'nun kazandığı ödüller arasında Robert E. Kennedy İnsancıl Fotoğraf Ödülü ve Kodak Kristal Kartal Ödülü bulunuyor.

Kaynak : Çağımızın Tanıkları
Belgesel Fotografçılar Anlatıyor
FV Fotografik Vizyon Yayınları
Ken Light
İstanbul / Şubat 2006

Duyurular - Etkinlikler

FOTOGRAF SERGİSİ
İSTANBUL YARIŞIYOR
Gültekin ÇİZGEN - Altan BAL - Arda OLGAÇ - Bülent ÖZGÖREN
Cenk GENÇDİŞ - Fazıl H. YILDIRIM - Hamdi KARDENİZ - H. Bahar KALELİ
Işık KAYA - Kurtuluş ARI - Mete ÇARKCI
16 EKİM - 23 KASIM 2010

İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti projeleri kapsamında, sanat yönetmenliğini ve küratörlüğünü Gültekin ÇİZGEN’in, proje koordinatörlüğünü Cenk GENÇDİŞ’in üstlendiği FOTOGRAF GEÇİDİ: İSTANBUL 2010’un on dördüncü sergisi “İSTANBUL YARIŞIYOR”, 16 Ekim 2010 Cumartesi günü saat 19.00’da gerçekleştirilecek kokteyl ile açılacak.
Serginin katalogu da aynı gün izleyicilere sunulacak.

11 kişilik fotografçı grubunun 2 aylık süre ile geceli gündüzlü yaptıkları çalışmalardan sanat yönetmeni ve küratör Gültekin ÇİZGEN’in yaptığı seçkide 32 adet 60 x 90 cm ebatlarında fotograf yer alıyor.

-------------------

Hakan Çınar Fotoğraf Sergisi : Kahvehane Halleri İfsak Sergi Salonu

-------------------

"Fotoğraf ve Edebiyat" - Yasin Ceylan

09 Ekim 2010, Cumartesi , 17:00
Sergileme: 09 - 22 Ekim 2010

İFSAK İbrahim Zaman Sergi Salonu

--------------------

Söyleşi - Özcan Yaman
Genç Fotoğrafçılar ve Mecra Sorunları Üzerine

14 Ekim 2010, Perşembe, 19:30
Nurettin Erkılıç Gösteri Salonu

Özcan Yaman
1962, Bafra,Samsun doğumlu
1988, MSÜ-GSF- Fotoğraf ana sanat dalı mezunu
1985-1991, Yıllarında İst. Belediyesi Şehir Tiyatroları Sahne fotoğrafçılığı yaptı.
1991- 2009, Reklam fotoğrafçılığı ve belgesel/enstantene fotoğrafçılığı yapmakta. Atelye Alaturka�da çalışmaktadır.
Sanat � kültür konularında Demokratik kitle örgütleriyle çalışmalar yapıyor. �Karşı Sanat Çalışmalarında� yer almaktadır.
Evrensel Gazetesi ve Evrensel Kültür Dergilerin de Fotoğrafları ve yazıları yayınlanmaktadır. Dergi ve kitap kapak tasarımları yapmaktadır.
Halen Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde Öğretim Görevlisi olarak çalışmaktadır.

------------------

Ender Enön "İSTANBUL 2010-3D-3 Boyutlu Fotoğraf Gösterisi"

26 Ekim Salı

19:00

AKBANK SANAT

Esas eğitimi gemi ve makine mühendisliği olan Ender Enön gençlik yıllarından beri özellikle 3 boyutlu görüntülere meraklı iken bu tekniğin ve donanımın ortadan kaybolmasıyla bu hobisine uzun süre ara vermiş ve son yıllarda dijital foto ve bilgisayar teknolojilerinin gelişmesiyle kendini, yeniden gündeme gelen bu ilginç konunun içinde bulmuştur.
Ender Enön,İstanbul konulu bu gösteride çekilen 3 boyutlu fotoğraflar ile izleyenleri eğlenceli ve şaşırtıcı bir geziye çıkartıyor.
3 boyutlu fotograf-video tekniğinde yanyana iki kamera ile çekilmiş kareler bilgisayar yardımı, optik düzen ve özel gözlüklerle derinlikli tek bir fotograf olarak algılanması sağlanır.
Katılımcı sayısı sınırlıdır. Davetiyeler etkinlik günü etkinlik saatinden 1 saat öncesinde Akbank Sanat gişesinden temin edilebilir.

Etkinlik Ücretsizdir.

Program No : 12 Yayın Tarihi - 30 Eylul Perşembe

2010-09-29T14:49:00.000-07:00

On ikincii programımızda Fotoğrafta estetik kavramını inceleyeceğiz. Daha önce bir çok kez esteteik kavramının belgeseldeki yerine değinmiş, bu kavramı belgesel fotoğrafçılığın neresine oturtacağımızı konuşmuştuk. Bugün çok daha genel olarak bu kavramı yine ve elbette fotoğraf üzerinden irdelemeyi deneyeceğiz.

Bu hafta blogumuzda fotoğraf tarihinin en değişik tırnak içinde en garip ve hatta en çarpıcı isimlerinden birisi olan Dianne Arbus’un fotoğraflarına yer vereceğiz.

Dianne Arbus fotoğrafisinin konu başlığımız olan estetik kavramı ile de oldukça ilintili olduğunu düşünüyorum.

Bunun yanında Arbus’un hayatından ve fotoğrafisinden de genişçe bahsedeceğiz.

Arbus'un fotoğrafisinden bir seçki aşağıda. İyi seyirler.

Program No : 11 Yayın Tarihi - 16 Eylul Perşembe

2010-09-15T11:56:00.000-07:00

Bugunku konuğumuz Arif Aşçı. 12 bin kilometrelik İpek yolunu 10 deve ile 14 ayda tamamlamış bir isim. Bu programımızda kendisi ile Türkiyede fotoğrafın geçmişini ve önemlisi geleceğini konuşacağız.

Arif Aşçının kısa bir özgeçmişi ve çalışmalarından bir seçki aşağıda. İyi seyirler.

1958 Adana'da doğdu.

1975-1982 İstanbul-Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde resim eğitimi gördü.

1984-1986 Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde, özgün baskı atelyesinde araştırma görevlisi olarak çalıştı.

1986 İstifa ederek üç yıl sürecek bir yolculuğa çıktı. Bu yolculukta fotoğraf çekmeye başlayarak bütün Asya ülkelerini dolaştı.

1989 Bu yolculuktan yola çıkarak projesini hazırladığı 'Turkuaz' adlı belgesel, 12 bölüm halinde televizyonlarda yayınlandı.

1996 Yolculuk yapmayı sürdürerek fotoröportajlar hazırladı.

1996-1997 Tarihi İpek Yolu'nu, dört kişilik ekibiyle ve bir deve kervanıyla 18 ayda yürüyerek aşıp Çin'den Türkiye'ye ulaştı. Bu yolculuk 'İpek Yolunda Son Kervan' adıyla 'Kaleseramik Kültür Yayınları' tarafından yayınlandı. Yolculuğun dört saatlik belgeseli yirmiden fazla ülke televizyonlarında gösterildi.

2000 yılında siyah-beyaz fotoğraflardan oluşan fotoğrafları 'Bahtabakan' adıyla 'Kaleseramik Kültür Yayınlarınca yayınlandı.

2005 İstanbul'da yapılan 22. Dünya Mimarlık Kongresi'ni fotoğrafladı, bu fotoğraflar 'Many colors. One City' adıyla Kaleseramik Kültür Yayınları' nca kitap olarak yayınlandı.

2003-2007 Panoramik formatlı bir fotoğraf makinasıyla sistemli bir şekilde İstanbul'u belgelemeye başladı. 'İstanbul Panorama' adıyla yapılan bu projenin fotoğrafları İstanbul Modern Müzesi'nde, Brüksel'de ve Güney Kore'nin başkenti Seul'de sergilendi.

Program No : 10 Yayın Tarihi - 02 Eylul Perşembe

2010-09-03T02:02:00.000-07:00

Bu hafta Toplumsal Konular çeken fotoğrafçının amacı ne olabilir konusu üzerinde konuştuk.

Kameralar az bir şey küçülünce fotoğrafçılar sokaklara çıkıp dolaşmaya başladılar. Önceleri ürkek ve dışarıdan bakarak çektikleri fotoğraflar edebiyatın ve resmin temalarını tekrarlıyor, doğanın yüceltildiği sahneleri canlandırıyordu. Portreler ise resmin geleneğinden esinle insan ruhuna nüfuz etmeye çalışıyordu. Fotoğrafçılık ince bir iş, fiziğinden kimyasına kadar zanaatlı bir uğraştı. Bir vakitler kendi boyasını hazırlayan, tuvalini kendi geren ressamlar gibi, fotoğrafçılar da kendi emülsiyonunu döküp kendi banyosunu hazırlardı.

Fotoğrafçıların bir bölümü stüdyosunda bekler, onu seçerek gelenlerin fotoğrafını çekerdi, bir bölümü ise sokaklarda dolaşır, kendi seçtiklerinin fotoğrafını çekerdi. Fotoğrafçının verdiği karar sonucunda hiç beklemedikleri bir anda fotoğrafa kaydedilmek durumunda kalanlar bu gün olduğu gibi o günlerde de tam olarak neye maruz kaldıkları ve akıbetlerinin ne olacağı konusunda pek fazla bilgiye sahip değillerdi.

Artık ziyadesiyle günlük bir uğraş haline geldi fotoğraf. Sayıları ve çeşitleri giderek artan görüntü kaydedici cihazlar ortalığa saçıldı. Pek çok fotoğrafçı, hayatlara tanık olmak gayretiyle giderek daha yakından, daha pornografik, daha teşhirci görüntüler yaratma imkânı buldu.
Fotoğraf makinelerinin herkes tarafından kullanılacak kıvama geldiği günden itibaren büyük bir pazar doğmuştu. Sadece kamera ve filmlerin alınıp satılmasıyla değil, aynı zamanda çoğaltılabilen fotografik görüntülerin de alınıp satılmasıyla doğan bu pazar günümüzde sanal ve gerçek her ortam için mal durumunda artık. Dolaşıma giren görüntülerin karşılığında kimi zaman para ödeniyor kimi zaman başka şeyler. Bu alandan karnını doyurmaya çalışan da var namını yürütmeye çalışan da. Kurallarını kendi yaratan, değişim değerlerini kendi belirleyen yepyeni bir piyasa, yani görüntüler pazarı fotoğrafın yaygınlaşmasına paralel olarak serpilip büyüyor.

Zaman içinde bizim gibi sıradan insanların hayatlarındaki özel anlar, saklı durumlar, şahsi acılar da tıpkı toplumsal problemler gibi, herkese gösterilmesi gereken bir sahne, herkesin ilgisini çekeceği varsayılan bir seyirlik haline geldi. Bu seyirlik sadece para için değil, kimi zaman iltifat alabilmek için de sergileniyor. Fotoğrafçılar, kamusal alanın röntgencisi oldukları kadar özel olanın da röntgencisi durumunda.

Fotoğraflar, engel tanımadan her zerreye nüfuz edebilen ve üstüne ışık düşen her şeyi görünür kılan çağın tuhaf bir icadı artık. Hayatlara, özellikle kentli orta sınıflara ilginç gelen başka hayatlara merak ve iştahla bakan, gördüğünü fotoğraflayıp hemen gösteren yorulmak bilmez, iflah olmaz birer zamane gözcüsü fotoğrafçılar artık.

İcat edildiği ilk zamanlarda gördüğünü doğrudan gösteren, inandırıcılığı yüksek bir kanıt sayılan fotoğraf, güvenilirliğini her ne kadar yitirmiş olsa da, hâlâ dinmez bir merakın az çok giderilme aracı.

Hâlbuki fotoğraftan önceki zamanlarda gözün gördüğü ne varsa dile dökülür, kulaktan kulağa dolaşırdı. Marifeti olanlar gördüklerini yazar, yontar, çizer, boyar, besteler, yeniden yaratırdı. Fotoğraf ortaya çıkana kadar dilde gezinen tanıklıklar o kadar çoktu ki, onların yanında iyi kötü kaydedilmiş olanların sayısı yok denecek kadar azdır. Bugüne ulaşan yazılı metinler, tablolar, heykeller dışında kalan onlardan daha muhteşem hangi “yaşanmış da yazılmamış” olaylar vardı kim bilir. Bir süre dilde gezindikten sonra hepsi unutulup gittiler.

Fotoğraf ortaya çıktıktan sonra dilde gezinen ne varsa fotoğrafçının da ilgisini çekti. Her tanıklık fotoğrafın da konusu oldu. Tabii ki o kadar uzun boylu değil, yani her tanıklık, her şey değil. “Gözümle gördüm” denilen ne varsa, “Gözlerim şahittir” diye başlayan her bir sözün tanımladığı ne varsa, fotoğrafın da konusu olarak kaydedildi. Kaydedilmekle kalmadı, söze dökülen tanıklıklara verilen önemden çok daha fazla bir değer atfedildi. Sadece objektifin karşısında oldukları için fotoğrafta görünenler, kameranın ve fotoğrafçının onlara atfettiği önemi misliyle büyüten bu yeni araç sayesinde başka gözlere taşındı. Fotoğrafçı tarafından fotoğraf haline getirilmişlerse eğer vardı elbet bir sebebi, bir kıymeti, önemi.

Halbuki fotoğrafçının kamera marifetiyle dolaşıma soktuğu tanıklık, sözlü tanıklıktan ne daha fazla ne de daha az ağırlığa, değere sahiptir. İkisi de aynı rahatlıkla yalan söyler, ikisi de aynı riyakârlıkla tanıklığı suiistimal eder, ikisi de aynı kuvvette inandırma yeteneğine sahiptir. Gerçi sözün yalanı, çok daha eski olduğu, tarihin derinliklerine kök saldığı için, daha incelmiştir, saklanmayı iyi becerir ama bir o kadar da kolay deşifre edilebilir, görüntünün yalanı yanında daha kolay kendini ele verir. Halbuki görüntünün yalanı öyle mi ya.
Fotografik görüntü oluşturmanın kolaylaştığı, herkesin sadece kendisi için fotoğraf çekebildiği günden beri, hatıra fotoğrafı çekenler, fotoğrafın güvenilirliğini kanıtlayan ve itibarını koruyan en önemli kesimdir. Hatıra fotoğrafı çekenler, sanatsal “yüceltimler, kavramsallaştırmalar, arındırmalar, dolayımlamalardan” uzak kaygılarla fotoğraf çektikleri için sıradan ve içten görüntüler yaratırlar. En başta kendilerine karşı dürüst oldukları için, her fotoğraf ilk elde inandırıcı bir görüntü olarak ortaya çıkar. Yaşadığı, tanık olduğu ve kalıcı olmasını istediği bir anı fotoğraflayan kişi, ortaya çıkardığı görüntüye doğal olarak güven duyar. Bu güven sadece kendi çektiği fotoğrafa değil genel olarak fotoğraflara kaşı duyulan güvendir. Hâlbuki inandırıcılık da, güvenilirlik de, ister sözle ifade edilmiş bir tanıklık olsun ister görüntüyle, her ikisinde de hangi ağızdan veya kimin kamerasından çıktığıyla ilişkilidir. Fotoğrafçının sosyal veya ekonomik durumunun çektiği fotoğrafın içerdiği tanıklığın inandırıcılığıyla ilişkisi yoktur, güven verecek unsur fotoğrafçı olarak dürüst kimliği ve saygın konumudur. Gel gör ki fotoğraf genel algıda, söze göre daha nesnel, inandırıcılığı daha yüksek bir frekansa sahiptir hâlâ. Gelip geçmiş onca sahtekâr fotoğrafçıya, bir alay düzmece fotoğrafa rağmen hâlâ fotoğrafın saygınlığından bir şeyler kalmışsa yeryüzünde, bu güne kadar gerçekleştirdikleri inandırıcı çalışmaları, güvenilir tutumları ve problemler karşısındaki saygın yaklaşımlarıyla onurlarını korumayı becerebilmiş fotoğrafçılar sayesindedir. Bir de çektikleri ve çektirdikleri hatıra fotoğraflarıyla hayata anlam katanlar sayesinde. Yoksa fotoğrafın ipliği yalancılar pazarında bile metelik etmezdi hanidir.

Kuşkusuz hem sözde hem fotoğrafta, kimin söylediği veya kimin kamerasından çıktığı, hangi mecralardan kulağa veya göze ulaştığı önemlidir, inanılır, güvenilir olmasının belirleyici unsuru budur. Fotoğraf söze göre hayli yeni olduğu için, insanların gözünde başlangıçta kazandığı güveni korumayı iyi kötü sürdürürken bir taraftan da ciddi bir aşınma yaşamaktadır. Bu aşınma memleket fotoğraf âleminin marifetiyle ve hızla yaşanmaktadır. Fotoğraf ister tam zamanlı yapılsın isterse boş vakit uğraşı mahiyetinde olsun fark etmez. Konusu insan hayatı, fırsat eşitliğinden yoksun sosyal kesimler, dezavantajlı gruplar, baskı altındaki cinsiyetler, gibi kente ait konular veya köylerde yaşanan hayatlara ilişkin kırsal mahiyette hikayeler olsun fark etmez, fotoğrafçı bu konulara objektifini çevirmeden önce bir yutkunmalı, boğazındaki dokuz boğumundan her birini teker teker saydıktan sonra işe başlamalıdır. İki kere değil, dokuz kere düşünerek. Kendisi için ve kendi adına değil, konu aldığı “ötekiler”, görünür kıldığı “başkaları”, teşhir ettiği “yaşam alanları” için kaygı taşımalı, onlar için düşünmelidir.

Tanıklıktan söz ediyoruz burada. Gözlerin tanıklığından. Gözün gördüğü her ne ise söz olup dilden de dökülür, objektiften geçip ak kağıt üstünde de belirir. Şimdi tartışmayalım, hangisi daha etkilidir, daha güçlü anlatır ve daha inandırıcıdır diye. Yaygın cümleyi tekrarlayacak olursak, hep bilinir ki fotoğraflar yalan söylemez, ortada bir yalan varsa onu söyleyen fotoğrafçıdır. Gel gör ki yaşadığımız kültürde tarihsel ve güncel gerçekle ilişkimiz ciddi bir erozyona uğratıldığı için yurdum fotoğrafçısının üstünde dik durabileceği sağlam bir zemin bulabilmek de oldukça güçtür. Bu konuda devralınmış ne bir miras vardır ne de ibret verici deneylerin sayısı bir elin parmaklarını geçer.

Kendini tek eksene bağlamış memleket fotoğrafı, her türlü toplumsal sorumluluktan azade olduğunu zannederek yıllardır izlediği yolda ruhunu da, heyecanını da, etkisini de kaybederek kapalı bir dünya yaratmış, tekrarlardan muzdarip, gayet sıkıcı bir oyunla avutmaktadır kendisini. Gözlerini ve kalbini toplumsal olana kapatarak, objektifini de gerçeğin problemsiz görünümlerine çevirerek yaratılmış bir dünyadır bu. Tercih edilen budur. Çünkü açıktan açığa ifade edilmese bile bilinir ki gerçeğin toplumsal görünümleriyle kurulan her ilişki risk taşır. Bugün Türkiye’de fotoğrafla uğraşan geniş kesimi oluşturan kentli orta sınıflar, hayattan mümkün olduğu kadar erken emekli olma kaygısı taşıdıkları için, genellikle sıradan olanı, denenmiş, onaylanmış, yarışmış, ödüllendirilmiş, belletilmiş olanı tercih ederler. Çiğnenmiş olan sakızları yani.

Risk almaktan kaçınarak hayatla kurulan her ilişki, sınırlara saygı gösterilerek atılan her adım, sıradanlığın içinde kalmaya mahkûmdur. Bu zihniyet ve bu kısıtlı muhayyile marifetiyledir ki, yaşamın her alanında görünen iyi kötü ne varsa estetize ederek yeniden üretmeyi önemseyen, hatta birinci vazife kabul eden fotoğraflama tarzı, bugünkü Türkiye fotoğrafının eksenidir.

Peki objektifini toplumsal konulara çevirmiş fotoğrafçı, vesile olmaktan öte nasıl bir maksat taşır tanıklığını yansıtırken? Özel bir durumun toplumsal uzantılarını fotoğraflayarak o sorunun kamusallaşmasına, görünür kılınmasına vesile olmak, içinde sanat ateşi yanan fotoğrafçıyı ne kadar tatmin eder? Bu soruların cevabı tamamen fotoğrafçının dünyayla kurduğu ilişkiye ve hayattan beklentilerine bağlıdır. Kuşkusuz kendini merkeze koyan ve yeryüzündeki her şeyin fotoğraflanmak için var olduğunu düşünen, en çok da kendisinin fotoğraflaması için olup bittiğine inanan kişilik için söyleyecek fazla bir söz yok. Ne yazık ki fotoğrafçılık, bu ruh halinin ihtiyaçlarına en kolay cevap verebilen alanlardan biri, camiada ödülünü de, övgüsünü de, madalyasını da, beratını da hemen getirmesi ise cabası.
Toplumsal temaların sanat ateşini söndüremeyeceğini düşünmek ise fotoğrafçıların esaslı arazlarından biri. Gerçi doğruluk payını teslim etmek gerekir. Aslına bakılırsa günümüze kadar gelebilmiş olan eserler değil sadece, en büyük sanat yapıtları da hep toplumsal mevzulardan kâm almış öyle doğmuştur da söylenmez. Teslim edilmesi gereken doğruluk payı ise şudur: Toplumsal konular sanat ateşini söndürmez, tam tersine fotoğrafçısını da içine alarak yakar, pişirir, öyle bırakır.

Belgesel fotoğrafçı yaşadığı toplumun problemli alanlarını, sistemin arızalarını, eşitsiz yapının dezavantajlı gruplarını, risk altındaki insanları görmeye ve göstermeye başlamışsa durum vahimdir. Çünkü küçük tatminlerin, cılız övgülerin, kifayetsiz yorumların, sergi salonlarının, yarışmalı ortamlarda biçilen değerlerin ruhunu çürüteceğini fark etmiş demektir. Her radikal kopuş heyecanlı bir başlangıç değilse de çoğunlukla öyledir. Fotoğrafçı görünür kılacağı başka hayatları çekerek kendisine bir problem alanı da yaratmış olur. Çektiği fotoğraflarla İstese de istemese de sürece etkide bulunmuş, meseleye dahil olmuştur. Arsızlık yaparak görüntüleri alıp kaçan, geriye dönüp fotoğrafladığı problemli alanda ne olup bittiğine bir daha bakmayan fotoğrafçı sayısı oldukça kabarıktır. Bir toplumsal konuyu ele alıp onu görür kılma hakkını kendinde bulmak için iyi niyet yetmez. Çünkü hep bildiğimiz gibi “iyi niyet” ne fotoğrafa dâhildir ne de fotoğrafçının maksatları arasında manalı bir yere sahiptir.

Fotoğrafçılar, kullandıkları aletin yapısı gereği, etraflarında gördüklerini ayıklama yaparak kaydederler. Seçerler. Seçmek, tercih etmektir. Çevreyi kuşatan sonsuz görünümlerden ayıklayarak bir görüntü oluşturmak için peş peşe bir dizi karar vermek gerekir. Fotoğrafçı göstermek istediklerini fotoğraf olarak kaydederken ötekileri kayıt dışı tutmakla yok etmiş olur. Kaydetmek önem vermektir. Sadece fotoğrafçısının değil, fotoğrafa bakanın zihninde de, “değerli bulunarak kaydedilmiştir” ön kabulünü yaratır. Fotoğrafçı değer verdiği için çekip sunduğu her görüntüde “Bu oldu ve ben böyle gördüm,” demektedir. “Bir şey gördüm, onu anlatmaya değer buldum ve böyle anlatıyorum.” Fotoğrafçının ne anlattığı kadar nasıl anlattığı da önem kazanır burada. Bu nedenle zaten, objektifini toplumsal konulara çevirmiş fotoğrafçı, anlatmayı vazife edinmeden önce anlama macerasını öncelikle gözetmelidir. Gerçeği sorgulama ve anlama gayreti, zahmetli olduğu kadar riskli bir alandır, sancı verir.
Güzel bir görünümü fotoğraf haline getirmek, kuşu, çiçeği, gün batımını fotoğraflamak faydalı uğraşlardır. Sıradan görünümlerden ayrıcalıklı görüntüler yaratmak, güzellikler çıkarmak da öyle. Marifet ister, iltifata tabidir, müşterisi de halen bulunduğu için zayi değildir. Ancak fotoğrafçının zihni, çirkin bir yerden, kötü bir ortamdan, zararlı bir durumdan güzel görüntü yaratmak için çalışıyorsa gerçekle ilişkinin hiç sorgulanmadığı arızalı bir işleyiş var demektir.
Fotografik güzelliklerin peşinde koşmakla, toplumsal bir durumun, insani problemlerin fotoğrafını çekmek farklı şeylerdir. Her iki tarzın fotoğrafçısı da farklı sorumluluklar taşır. Farklı donanımlara, duyarlılıklara sahiptirler. Fotoğrafı çekilen toplumsal durum, o durum karşısında fotoğrafçının taşıdığı kaygılar, o ortamda yaşayanları anlama gayreti, onlara karşı taşınan sorumluluk, toplumsal belgeci fotoğrafın ortaya çıkışında temel öneme sahip unsurlardır. Işık olmadan fotoğraf nasıl olmazsa, bu vasıfları yok sayarak toplumsal konularda söz kuran fotoğraf da olmaz. Böylesine varoluşsal bir durumdur yani.

Günümüzde toplumsal ya da bireysel ne varsa hepsini araçsallaştıran ve aynı başlık altında toplayarak tekleştiren zihniyet, sınırlı muhayyilenin ürünüdür. Kuşkusuz farklı fotoğraflama yöntemleriyle aynı konular işlenebilir. Yaratıcı/soyut fotoğrafla toplumsal mevzular, doğrudan fotoğrafla grafik mucizeler gösterilebilir. Ancak her ikisi de aynı maksatla yola çıkmış olsalar bile farklı yöntemleri olan, işleyişleri farklı süreçlerin sonunda menzillerine ulaşırlar. Farklılıkların ve çoğulculuğun tümüyle yok edilmeye çalışıldığı, totaliter zihniyetin egemen olduğu ortamlarda ise fotoğrafın, salt güzel, ilginç, çarpıcı görüntüler taşıması istenir. Sanatı kutsal bir amaç sayan anlayış, sanatçı payesine susamış ödül avcısı, şöhret meraklısı fotoğrafçıların ortamını yaratır. Sorumluluk, kaygı, gerçek, dürüstlük, aslına sadakat gibi konular bu ortamdaki fotoğrafın mevzuları arasında değildir.

Toplumsal konulara çevrilmiş objektifin arkasındaki akıl ve ruh ise, yaygın olan bu anlayıştan beslenmediği gibi başka dertlerden muzdariptir. Mesela ele aldığı konu karşısında taşıdığı sorumluluk nedeniyle fotoğrafçı, görüntülerin önüne geçerek, “Bunu ben yaptım, ben çektim, benim fotoğrafım, ödüllerim, mükafatlarım, başarılarım, dünyada tescilli ünvanlarım, işte ben…” şeklinde naralar atmaz. Böyle bir şeye ihtiyaç duymadığı gibi, o fotoğrafları çekerken taşıdığı amaçlardan bir tanesi bile bunlardan herhangi biri değildir. Anlayış meselesi. Beklenti mevzusu. Mesela, marifeti esas alan ve fotoğrafçısının sanatçı ruhunu, üstün estetiğini taşısın diye üretilen görüntülerde gayet doğal olan ve hiç de yadırganmayacak bu beklentiler, toplumsal konuları belgesel yöntemiyle çeken fotoğrafçılar için gündem dışıdır. Ayrı tutulmalıdır. Maksatları, fotoğrafçısının marifetini göstermek olan fotoğraflar da fotoğrafçılar da, her türlü haklı övünmeyi pekâlâ dillendirebilirler. Toplumsal belgeciler için öyle değil ama. Ele aldığı konuda tanıklığını çoğaltmak, değiştirmek, iyileştirmek için, durumu görünür kılıp kamusallaştırmak için, fotoğrafçının tanıklığını ve tutumunu ifade etmek için çekilen fotoğraflar, daima önde durur. Hem de, fotoğrafçısının görünmesini engelleyecek kadar önde.

Menzile ulaşmak için izlenecek yol maksada uygun olmalıdır.

Ayrıca programımızda Antoine d'Agata'nın fotoğraf öyküsüne yer verdik.

d'Agata'ya ait bir seçkiyi aşağıda bulabilirsiniz.

Program No : 9 Yayın Tarihi - 19 Ağustos

2010-08-18T00:49:00.000-07:00

Buhafta ki konuğumuz Yazar ve Muhabir Ahmet ŞIK

Kendisini gerek medyada verdiği onurlu mücadelesiyle ve gerekse yaptığı, ortaya çıkardığı işlerle tanıyoruz. Bu dikkat çekici projelerden bir tanesi olan 'Başkasının Acısına Bakmak 2' MAYIN bu hafta AMA'nın konusunu teşkil ediyor. Konu ile ilgili görsel bir seçki aşağıda.

İyi seyirler.

----------------

-MAYIN SORUNU-

Kara mayınları ilk kez, 1862�de Amerika�da, Kuzey-Güney Savaşı�nda kullanıldı. Anti-personel Kara mayınları ise, I.Dünya Savaşı�nda, anti-tank mayınlarının sökülmesini engellemek amacıyla geliştirildi. II. Dünya Savaşı�nda kullanılan anti-tank ve anti-personel kara mayını sayısının yaklaşık 300 milyon olduğu tahmin edilmekte.
1960�lı yıllara kadar, kara mayınlarının kullanımı daha kontrollü bir biçimdeydi ve bunların kayıtları tutulup, haritaları çıkarılmaktaydı. Ancak bu yıllardan sonra, artık toprağa gömülmesi gerekmeyen mayınların geliştirilmesiyle birlikte, mayın kullanımındaki kontrol de ortadan kalktı. Artık, kara mayınlarının ne kaydı tutulmakta ne de haritaları çıkarılmaktadır.
Dünyada 70 ülkede yaklaşık 70 milyon mayının toprak altında olduğu biliniyor. Halen 41 ülkede insancıl anti mayın kampanyaları yürütülüyor.
Bu mayınlar yılda 6 -10 bini çocuk yaklaşık 20 bin kişinin ölümüne sebep oluyor. Sağ kalanlar da hayatları boyunca fiziksel, psikolojik, ve ekonomik sıkıntılarla karşı karşıya kalıyor.
Dünyada 22 dakikada bir , mayın yüzünden ölenler ya da yaralananlar olurken, her ay 2 bin kişi yaşamını yitiriyor.
64 ülkede bulunan 120 milyon mayının temizlenmesi için 33 milyar dolar gerekiyor.
Araştırmalar bir bölgede çatışmalar bittikten sonra kara mayınlarının öldürdüğü veya sakat bıraktığı sivil sayısı; savaş sırasında öldürdüğü veya sakat bıraktığı asker sayısından daha fazla olduğunu gösteriyor.
Mayınlar döşendikten sonra 75 yıl aktif kalabiliyor, sudan etkilenmiyor.
54 devlet 340 çeşit anti personel mayın üretiyor.
Mayını etkisizleştirmek, üretmekten çok çok pahalı. Bir tanesinin üretimi ortalama 3 - 4 dolara mal olan bir mayının bulunup, çıkarılması ve imha edilmesi 300 ile bin dolar arası bir maliyet gerektiriyor. Ve bunun için de 100 saatten fazla zaman gerekiyor.
Dünyada, her yıl 100 bin mayın temizleniyor. Tüm dünyanın mayından temizlenmesi ancak bin yıl sonra gerçekleşebilecek.
1997 Ottowa anlaşması sonrası 21 ülke depolarını tamamen yok ederken 24 ülke de benzer bir sürece doğru ilerliyor. S özleşme sonucu 65 ülke 37 milyon mayını imha etti. 1999-2003 arasında 125 bin futbol sahası büyüklüğünde bir arazi mayınlardan temizlendi.
1997'de oluşturulan Ottawa Sözleşmesi'ne 2004 sonu itibariyle 152 ülke imza attı. Amerika Birleşik Devletleri (ABD), Çin, İsrail gibi ülkelerse halen sözleşmeyi imzalamış değiller.
Halen önderliğini Çin, Rusya, Beyaz Rusya ve ABD'nin yaptığı 105 ülkenin cephaneliklerinde 250 milyondan fazla anti personel mayın bulunduğu tahmin ediliyor.
Son 2 yılda en yoğun mayın kullanımı Çeçenistan'da Rus güçleri tarafından ve Kosova'da Yugoslav ordusu ile Kosova Kurtuluş Ordusu tarafından gerçekleştirildi.
Türkiye, 1996 yılında, mayın üretimini, satışını ve transferini durdurduğunu açıkladı; 2001 yılında da, Uluslararası Mayın İzleme Komitesi (LM-Landmine Monitor), Türkiye'yi mayın üreten ülkeler listesinden çıkarttı.
Uluslararası Mayın İzleme Komitesi'ne göre, Türkiye anti-personel karamayınlarını ilk kez 1956-1959 yılları arasında "yasal olmayan sınır geçişlerini önlemek" amacıyla kullanmaya başladı.
Komite'nin 2003 Türkiye raporuna göre, 1989 ile 1992 yılları arasında da, "terörizmle mücadele çerçevesinde ve sadece güvenlik nedenleriyle", Doğu ve Güneydoğu'daki güvenlik tesislerinin etrafına 39 bin 569 adet yeni mayın döşendi.
Türkiye'nin, komşu ülkelerle olan tüm sınırlarında mayın tarlaları bulunuyor.
Güneydoğu bölgesinin sınır boyları 1950 yılından sonra mayınlandı. Sınır bölgesinin mayınlanmasının altında yatan neden ise komşu ülkelerle yapılan kaçakçılıktı.
1996'da yayınlanan Hudut Güvenliğinin Sağlanması ve Gerekli Tedbirlerin Alınması Amacıyla Kurulan Meclis Araştırması Komisyonu Raporu'nda Ardahan-Ermenistan sınırında 9.5 kilometrelik alanın; Hatay-Suriye sınırında 34 kilometrelik alanın mayınlı olduğu belirtildi.
Ayrıca, Kars-Ermenistan sınırında 13 adet mayın tarlası bulunuyor. Urfa'da, tarıma elverişli 140 bin dönüm alan mayınlı.
Topraklarına 1 milyon mayın döşenen ve elinde üç milyon mayın stoku bulunan Türkiye, 2003 Eylül ayında antipersonel kara mayınlarının üretimini, dağıtımını, stoklanmasını ve kullanımını yasaklayan Ottowa Sözleşmesi'ni imzaladı. Şu ana kadar sözleşmeyi imzalayan ülke sayısı 144.
Türkiye taraf olduğu sözleşmeye göre mayın üretmeyecek, satmayacak ve mayınlı arazileri temizleyecek. Ayrıca mayın mağdurlarının tedavi ve rehabilitasyonlarını da karşılayacağını da taahhüt etmiş oluyor.
Türkiye 2007'ye kadar stoklarındaki mayınları imha edecek, 2013'e kadar da topraklarını mayınlardan temizleyecek. Türkiye'nin BM'ye sunduğu rapora göre en çok mayın Şanlıurfa, Gaziantep ve Ardahan gibi sınır kentlerinde. Buralarda toplam 587 bin mayın döşeli.
Hakkâri ve Şırnak'ta 1991-94 arasında 152 bin mayın döşenmiş. Sınır kenti olmamasına karşın Tunceli'de döşeli mayın sayısı 10 bin 557.
Mayın ve patlayıcı madde olayları yoğun olarak Mardin, Şırnak, Hakkâri, Siirt, Bitlis, Batman, Van ve Bingöl gibi Doğu ve Güneydoğu kentlerinde yaşanıyor. Sınırlardan uzak bazı sivil yerleşim birimlerinde ve güvenlik gerekçesiyle boşaltılan köylerin çevrelerinde de mayın bulunuyor.
Hakkâri'de boşaltıldıktan sonra 34 köy ve 148 mezranın çevresine mayın döşenmiş.
Türkiye'de hangi tür mayınların kullanıldığı konusunda net bir bilgi bulunmuyor ancak bu yüzden kesin katdı olmamakla birlikte binlerce ölüm ve yaralanma olayı yaşanmıştır. En fazla ölüm ve yaralanma Suriye sınırında olmuştur.
PKK ile sürdürülen çatışmalarda birçok alana mayın yerleştirilmiş ve bunların büyük çoğunluğu geri çıkarılmamıştır. Ayrıca çok sayıda köy de geri dönüşü önlemek için mayınlanmıştır . Yine gerek ordu tarafından gerekse de PKK tarafından araziye çok sayıda patlamamış bomba terkedilmiştir.
PKK'nin elinde ne kadar anti personel mayını bulunduğu ve ne kadarının nereye yerleştirildiği konusunda net bir bilgi yoktur.
Türkiye'de ne kadar mayın kurbanının bulunduğu ve bunların tedavi sorunlarının boyutu ve tekrar topluma entegre etme programları şimdiye kadar herhangi bir kurum tarafından ele alınmamıştır.
İnsan Hakları Derneği'ne (İHD) göre, sınırlardan uzak bazı sivil yerleşim birimlerinde ve "güvenlik" gerekçesiyle boşaltılan köylerin çevrelerinde de mayın bulunuyor.
Türkiye'de döşenmiş mayınlar Türkiye dahil 18 farklı ülke yapımı. Bu ülkeler Türkiye, Rusya Federasyonu, İngiltere, Çin Halk Cumhuriyeti, Amerika Birleşik Devletleri (ABD), Fransa, Almanya, İsveç, İsviçre, Güney Afrika Cumhuriyeti, Hindistan, Şili, Bulgaristan, Yunanistan, İspanya, Çek Cumhuriyeti ve Pakistan.

---------------------------------

Bugünkü AMA' da işleyeceğimiz evrensel yüz Marc Riboud. Hayatı ve çalışmalarından örnekler aşağıda.

"Her türlü sürpriz , fotografçı için pusuya yatmıştır – onlar bakma şehvetini taşıyanların gözlerini açar ve kalplerinin daha hızlı atmasını sağlarlar."

Marc Riboud 1923 yılının Haziran ayında, 7 çocuklu burjuva bir ailenin 5. çocuğu olarak Lyon'da dünyaya geldi. Kardeşlerinin aksine konuşmaktansa izlemeyi tercih ediyordu. İlk fotografını 8 yaşında yoldan geçen bir çiftin kendilerini çekmesi için makinelerini O'na uzatmalarıyla çekti, fakat Riboud o kadar utangaçtı ki birbirine sarılan çifte bakmadan aceleyle denklanşöre basmış, tek bir kelime söylemeden bisikletiyle uzaklaşmış. Ve tabii ki ilk fotografını hiç bir zaman görmemiş. Fotograf çekmeye bundan 6 yıl sonra,14 yaşındayken babasının O'na Vest Pocket Kodak marka makinesini vermesiyle başlamış. İlk makinesini aldığı bu gün kardeşi Riboud'ya ..."Ağzını kullanmıyorsun, belki gözlerini kullanırsın" demiş. Riboud'nun tanımıyla aşırı çekingenliği, insanlarla tanışmaktaki güçlüğü O'nu hayatın gerisinde tutmuş. 65 yıl sonra, hala fotograf üreten, bütün Dünya'yı gezmiş ve Dünya'nın önde gelen sanat merkezlerinde sayısız sergiler açmış biri olan Riboud'ya göre "Fotograf çekmek, hayatın saniyenin 125'te 1'indeki tadına bakmak gibi birşey."

Riboud, doğuya dair raporları ile tanınır: Çin'in Üç Engeli (1966), Kuzey Vietnam'ın Yüzü (1970), Çin görüntüleri (1981) ve Çin'de (1996). Fotografları, Life, National Geographic, Paris-Match, Stern gibi dergilerde yayınlanmıştır. Marc Riboud'un fotografları sadece gazete ve dergilerde yayınlanmakla kalmaz, müze ve galerilerde de yer alır. Bunlardan bazıları Londra'daki "Barbican Centre", New York'taki "ICP" ve Chicago Sanat Enstitüsüdür. Bir düzineden fazla kitabı sanatsal fotojürnalistliğin klasikleri arasında yer alır. Overseas Press Club Ödülünü iki kez kazanmıştır (1966 ve 1970'te).

1980'de Magnum iştirakçisi oldu. Son zamanlarda siyah beyaz ağırlıklı olarak fotograf çekmektedir ve en son Türkiye üzerine çalışmıştır. Marc Riboud halen Paris'te yaşamaktadır.

Kaynak : http://belgeselfotografya.blogspot.com

Program No : 8 Yayın Tarihi - 05 Ağustos

2010-08-04T14:24:00.000-07:00

Bu hafta, rahatsızlığımdan ötürü AMA'da konuk ağarlayamıyorum.

Fakat programımız boyunca Josef Koudelka'dan bahsedeceğiz.

Koudelka fotoğraflarından bir seçki aşağıda.

Yine bu coğrafyanın ilk fotoğraf stüdyoları da program boyunca bahsedeceğim konulardan bir diğeri.

Koudelka fotoğraflarına dönecek olursak ;

----------

Josef Koudelka

1938 -

Program No : 7 Yayın Tarihi - 22 Temmuz

2010-07-21T01:06:00.000-07:00

Bu hafta ki program konuğumuz Altan BAL

1977 İstanbul doğumlu. Birincilikle girdiği Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Fotograf Bölümü’nden derece ile mezun oldu. Bekar Odaları projesi İstanbul ve çeşitli illerde defalarca sergilendi. Bu çalışma Toplumbilim, Geniş Açı, İstanbul Dergisinde ve çeşitli dergilerde defalarca yayınlandı. Ali Akay’ın küratörlüğündeki Gelecek Demokrasi sergisine katıldı. BP ve İFSAK sponsorluğunda Kamyoncular çalışması 2008 yılında albüm olarak yayınlandı. Çeşitli illerde sergilendi. Kağıt Toplayıcıları 2004 yılında FOTOTREK FOTOGRAF MERKEZİ tarafından cep albümü olarak yayınlandı. İstanbul Fotograf Bienali’ne ve Ulis Uluslararası Fotograf Festivaline katıldı. FOTOTREK’te düzenlenen ve kitabı da hazırlık aşamasında olan, “Gel Sen Ne Çektiğimi Bir de Bana Sor” adı altında fotografçılarla söyleşiler yaptı. İstanbul Hatırası Fotograf Merkezi ve FotoRöportaj.org kurucu üyesi.

SERGİLER
2003 Gelecek ve Demokrasi, Akbank Kültür Sanat, (Karma Sergi) İstanbul
2003 Bekar Odalar, İstanbul
2006 O (Bu, şu, öteki beriki şimdiki önceki, sonraki) Ana Adanmış (Karma sergi) Hayal Edeni, Küratörü ve Katılımcısı, Darphane-i Amire, İstanbul
2007 Kağıt Toplayıcılar, Ulis Fotofest, Tütün Deposu, İstanbul
2008 Kamyoncular, FOTOTREK, İstanbul

KAZANDIĞI YARIŞMALAR
2000 yılı Yunus Nadi Fotograf Ödülü
2002 Kodak Türkiye Fotograf Yarışması Profesyonel Kategori Büyük Ödülü

VERDİĞİ EĞİTİMLER
İFSAK, FOTOTREK FOTOGRAF MERKEZİ ve çeşitli kurumlarda Karanlık Oda Eğitimi, Fotoröportaj Atölyesi, Belgesel Fotograf Seminerleri, Anlatım Dili dersleri, Fotografa Bakmak atölyeleri gerçekleştirdi.

''SÖZCÜKLERE ÇOK FAZLA GÜVENEMİYORUM. FOTOĞRAF ÇOK DAHA GÜÇLÜ BİR ŞEKİLDE KALBE YÖNELEBİLİYOR.''

Bu Program için seçtiğim evrensel yüz 'Nikos Economopoulos'

Nicos fotoğraflarından bir seçkiyi aşağıda paylaşıyorum.

Program Konuğumuz Altan BAL'ın Bekar odaları çalışmasından geniş bir seçkiyi de izleniminize sunuyorum.

Bekar Odaları

Altan BAL'ın aynı zamanda kitap olarak da yayınlanmış Kamyoncular Projesine ait bir kısım fotoğraf da izleniminiz için burada.

Altan BAL Seminer ve atölyelerine
Istanbul Hatırası Fotoğraf Merkezi
bünyesinde devam etmektedir.

Kamyoncular

Bu bölüm için etkinlik duyurularına önümüzdeki günlerde buradan ulaşabilirsiniz.

Herkese Mutlu anlar ve mesut insanlarla dolu bir on beş gün dilerim.
Hoşçakalın.

Program No : 6 Yayın Tarihi - 08 Temmuz

2010-07-07T01:35:00.000-07:00

Bu hafta program konuğumuz Yücel TUNCA

Yücel Tunca Foroğraf Vakfı kurucularından, bu hafta kendisiyle, geçtiğimiz yıllarda Türkiyede bir ilk olarak çalışmaya başlayan Fotoğraf Akademisinden sözü açarak, akademinin yayınlarından Fotoğraf Notları Dergisini konuşacağız. Yine Türkiyede Belgesel ve Yücel Bey'in kişisel çalışmaları da bu haftaki konularımızdan bazıları.

"I have been a witness, and these pictures are

my testimony. The events I have recorded should

not be forgotten and must not be repeated."

diyen James Nachwey bu bölümümüzün evrensel yüzü. James Nachwey'in alışmalarından bir seçki aşağıda.

8 Temmuz 2010 Perşembe 11:30'da Yayındayız.

James Natchwey'in gözünden ve objektifinden Savaşı Fotoğraflamayı anlatan War Photographer filminden bir Natchwey yorumunu ilginize sunuyorum.

'' Tarihin başlangıcından bu yana var olan bir insan davranışına fotoğraf ile son vermek mümkün olabilir mi? Bu düşünce gülünç derecede anlamsız görünüyor. Fakat beni motive eden, işte bu biricik düşünce idi.

Bana göre fotoğrafın gücü insani hisleri ateşlemesinde yatıyor. Eğer savaş bir ‘insaniyeti yok sayma girişimi’ ise, fotoğraf savaşın zıttı olarak algılanabilir ve doğru kullanılırsa savaşın panzehiri içerisinde etkin bir karışım maddesi olarak kullanılabilir.

Eğer bir birey, dünyanın geri kalanına neler olup bittiğini ulaştırabilmek için kendisini savaşın ortasına atma riskini göze alıyorsa, bu kişinin bir açıdan barış için müzakere etmeye çalıştığı düşünülebilir. Belki de savaşın devamından sorumlu olan kişilerin etrafta fotoğrafçı olmasından hoşlanmıyor oluşlarının ardındaki neden budur.

Oradayken deneyimlediğiniz şey aşırı derecede doğrudan. Oradayken gördüğünüz şey, bir sonraki sayfasında rolex saat reklamları olan bir derginin bir sayfasında yer alan, on binlerce kilometre uzaktan gelen bir görüntü değil. Gördüğünüz şey ilaçsız bir acı, haksızlık ve çaresizlik.

Eğer insanlar yalnızca bir kereliğine bile olsa beyaz fosforun bir çocuğun yüzüne ne yaptığını, ya da tek bir merminin çarpması ile ortaya çıkan tarifsiz acıyı, ya da keskin bir şarapnelin bir kişinin bacağını nasıl da kopardığını orada olup görebilseler, eğer insanlar yalnızca bir kereliğine dahi olsa yaşanan acıyı, üzüntüyü orada olup görebilseler, olayların bu noktaya gelmesine izin verilmesine sebep olan hiçbir kazancın bırakın binlercesini, yalnızca bir insanın dahi bu acıyı yaşamasına değmeyeceğini anlayabilirlerdi.

Fakat herkes orada olamaz. İşte bu yüzden fotoğrafçılar oradalar; insanlara göstermek, uzanıp onları yakalamak ve yaptıkları şeye ara verip olan bitene ilgi göstermelerini sağlamak, genel medyanın yatıştırıcı etkilerinin arasından sıyrılıp meydana çıkacak kadar güçlü fotoğraflar yaratıp insanları sarsmak, protesto etmek ve bu protesonun gücü ile diğerlerini de protesto edecek noktaya getirmek için… ''

James Natchwey

Bu haftaki yayınımızda Fotoğraf Akademisini konuştuk. Akademiye ulaşabileceğiniz bağlantı aşağıda.

Fotoğraf Akademisi

Önümüzdeki iki hafta için seçtiğimiz fotoğraf etkinleri ve duyurular da şöyle ;

Fotograf Geçidi : İstanbul 2010 projesinin onbirinci sergisi ARJEN J. ZWART'ın İSTANBUL'DA GEZERİKEN isimli çalışması.

03 TEMMUZ 2010 Cumartesi günü saat 19:00'daki kokteyl ile açılacak olan sergi, 1 yıl sürecek Fotograf Geçidi : İstanbul 2010 projesinin onbirinci sergisi olacak. Serginin yayınlanacak olan katalogu da aynı gün izleyicilere sunulacak. Sergi 06 Ağustos tarihine kadar gezilebilir.

http://www.fototrek.com

Dünyaca Ünlü Haber Fotoğrafçısı Ron Haviv Türkiye’de ;

PhotoWorld Fotoğraf Merkezi, VII Ajansı’nın kurucu üyelerinden, dünyaca ünlü Amerikalı haber fotoğrafçısı Ron Haviv’in karma sergisine ev sahipliği yapıyor. Ron Haviv’in farklı kurum ve kuruluşlar için dünyanın farklı yerlerinde çekmiş olduğu fotoğraflardan oluşan karma sergisi 25 Haziran 2010 tarihinde düzenlenecek bir kokteylle açılacak. Sergi, 25 Temmuz tarihine kadar gezilebilecek.

Açılış ve Kokteyl: 25 Haziran Cuma, 19:30
Yer: PhotoWorld Fotoğraf Merkezi

Adres: Bahariye Caddesi Kuzu Kestane Sok. No: 16 Kadıköy / İSTANBUL
Tel: 0216 418 19 76